300 Geologie. 
en daartegen verzet zich de groote overeenkomst in geologischen bouw van de 
eilanden der reeks Savoe-Timor-Babbar-Ceram-Boeroe. - 
De plooiingstheorie, die hierboven is uiteengezet, geeft mijns inziens een 
meer aannemelijke voorstelling, hoewel erkend moet worden, dat zij niet in staat 
is, de moeielijkheid, die het ineengerold zijn van den eilandenboog om het Banda- 
bekken en het optreden van centrifugale stuwingen met zich brengen, uit den 
eg te ruimen. 
HoBBs ') heeft op de mechanische onwaarschijnlijkheid van het optreden van 
zulke centrifugale persingen of stuwingen bij gebogen plooiingsgebergten met 
centrifugaal gerichte overschuivingen gewezen en aangetoond, dat het mechanisch 
waarschijnlijker is, aan te nemen, dat de persing niet van het zich plooiende 
ketengebergte uitgaat, maar veeleer op eenige diepte van uit het omgevende 
terrein, d.w.z. van het voorland. Men zou dan niet met centrifugale overschuivingen 
maar met centripetale onderschuivingen te doen hebben. De uiteenzettingen van 
HoBBs verdienen zeer de aandacht even als ook de opvattingen van TAYLOR ®) 
en WEGENER, die de mogelijkheid aannemen van horizontale bewegingen van 
continenten. Zoo men aanneemt, dat de eilandreeksen der Molukken vroeger veel 
minder gebogen waren dan thans en in een boog van veel grooter straalwijdte 
waren gerangschikt, waarvan de concave zijde evenals thans naar Azië gekeerd 
was, en zoo men aanneemt, dat door horizontale beweging van Australië inclusief 
Nieuw-Guinee in westelijke of west-noordwestelijke richting ®) het gedeelte van 
dien boog tusschen Boeroe en Rotti, en meer in het bijzonder dat tusschen de 
oostpunt van Timor en Boeroe gegrepen werd (zie kaart 1) in de concaviteit van 
de kustlijn der Arafoera-baai, dan kan men zich voorstellen, dat daardoor de plooi- 
ingsbogen van de Moluksche geosynclinaal werden in elkaar gerold op de wijze, 
zooals men dat nu ziet en dat de onderschuiving, uitgaande van het vaste land, 
zich op de hooge eilanden Ceram, Timor, Babbar etc. zou moeten voordoen als 
een stelsel van overschuivingen in centrifugale richting, schijnbaar uitgaande van 
uit de centrale Banda-zee. Zoo men dit aanneemt, *) worden de knikken in de 
buitenste niet-vulkanische eilandenboog even goed begrijpelijk. Deze voegde zich, 
slechts door één trogvormige zee ®) van het continent gescheiden, in groote trekken 
naar den vorm der kustlijn van de opdringende continentale schol. Daardoor 
verandert de richting van de eilandenreeks, die van Soemba tot Savoe WNW-0ZO 
1) W. H. HoBBs. 24 p. 31. 
2) F. S. TAYLOR. 49 p. 179. 
3) A. WEGENER. 59 p. 89. 
4) De mogelijkheid van zulk een mechanisme is in 1913 door mij naar den voorgrond 
gebracht met de volgende woorden: „One might suggest that the resistance or rather the 
underpressure of the Australian block, which was not affected by the Miocene folding, 
caused the overfolding and overthrusting toward the southeast in the Timor range”. Zie 
G. A. F. MOLENGRAAFF. 32, p. 689. Er moge hier op gewezen worden, dat ik mij voorstel, 
dat de vulkanische en de niet-vulkanische plooiingsrug even als ook de bodem van de trogzee, 
die deze ruggen van elkaar scheidt, uit salisch materiaal bestaan. 
5) Die trogvormige zee is bij deze opvatting niets anders dan de met zeewater gevulde 
ruimte, die overblijft boven de plaatsen, waar de voetstukken der schollen elkaar raken. 
