Ala 
Het niet-stabiele gedeelte met het onrustige bodemrelief. 301 
was van af Rotti tot een richting WZW-ONO. Rotti en Timor liggen met hun 
lengteas evenwijdig met de kust van Australië. Bij de oostpunt van Timor volgt 
een tweede knik en de richting wordt nu O-W, weder zich naar het verloop der 
kustlijn van Australië voegend. Ook verder wordt met ombuiging der richting van 
W-O tot ZO-NO die kustlijn gevolgd tot het uiterste noordoosteinde van Groot-Kei. 
De anticlinale rug is hier zeer breed en de trogzee tusschen de eilanden en het 
vasteland eveneens. De Arafoera-baai biedt hier wellicht nog meer plaats voor 
verdere beweging en nog nauwkeuriger aanpassing aan het verloop der Australische 
kustlijn. Verderop buigt de eilandenreeks naar N-Z en dan door NW-ZO tot O-W 
bij de eilanden Ceram en Boeroe. Dat zulk een verbuiging niet zonder breuken 
en verschuivingen is tot stand gekomen is begrijpelijk. Boeroe is volgens deze 
opvatting een uiteinde van den door de horizontale beweging van het continent 
Australië in de richting van de Australasische Middellandsche Zee verbroken niet- 
vulkanischen eilandenboog der Molukken. 
Waar is het vervolg van dezen geoanticlinalen eilandenboog? Welke hypothese 
men ook aanneemt, de in den aanvang hier op den voorgrond gestelde, of die 
van WEGENER !), de stellige beantwoording dezer vraag, is vooralsnog niet mogelijk. 
Waar dus de wijze van ontstaan der diepzee-bekkens in het zuidelijke en 
oostelijke deel van den archipel vrij aannemelijk te verklaren is en in regelrecht 
verband schijnt te staan met de herleving van het jong-tertiaire plooiingsproces 
in de Alpiene, hier Maleische geosynclinaal, een herleving, die in plistoceenen 
tijd is ingetreden, veel moeielijker is het zich rekenschap te geven van de wijze 
van ontstaan der nog niet besproken overblijvende diepzee-bekkens in het noordelijk 
deel van den Oost-Indischen Archipel. Het schijnt, dat de ligging althans der 
meerderheid van die bekkens is bepaald door de hoofdplooien in het geosynclinale 
gebied, dat de oostkust van Azië omgordt, en gewoonlijk gerekend wordt te be- 
hooren- tot de zoogenaamde Circum-pacifische geosynclinaal. De merkwaardige 
diepe bekkens van de Soeloe-zee en de Celebes-zee schijnen niets anders te zijn 
dan gewijzigde troggen of synclinale strooken, die afwisselend liggen met de 
anticlinale assen, die van de Filippijnen in twee richtingen zuidwaarts zich voort- 
zetten. Uit de tektonische schets van W. D. SMITH?) moet men opmaken dat een 
plooiing met ZW-NO strekking waarneembaar is bij: 
1. Het trogvormige bekken in het zuidoostelijk deel der Chineesche Zee, de 
Palawan-trog, geosynclinaal. 
2. De reeks eilanden, waarvan Palawan het voornaamste is, tusschen het uiterste 
Noordwesten van Borneo en het eiland Mindoro, geoanticlinaal. 
3. Het noordwestelijke gedeelte van de Soeloe-zee, geosynclinaal. 
1) Hoewel het vooralsnog niet mogelijk schijnt de hypothese van WEGENER geheel te 
kunnen doorvoeren bij de studie van het probleem van het ontstaan der diepzee-bekkens van 
den Oost-Indischen Archipel, zoo ben ik toch van oordeel dat eenige eigenaardigheden, die de 
eilandenbogen om de Banda-zee en de daarmede verbonden zee-bekkens vertoonen, door haar 
op meer bevredigende wijze kunnen worden verklaard, dan door eenige andere tot nu toe 
gemaakte onderstelling. _ 3 
2) W. D. SMITH. 46, p. 14. 
