Het niet-stabiele gedeelte met het onrustige bodemrelief. 305 
te zoeken, omdat de mate waarin en de wijze waarop ieder dier groepen in haar 
vermogen tot verspreiding door zeewater wordt belemmerd, zeer verschillend is. 
Van alle groepen leenen zich de zoetwatervisschen in bijzondere mate tot 
algemeene beschouwingen en wel om de volgende reden. Een zoetwatervischfauna 
bestaat in alle streken, die niet zeer ver van zee zijn verwijderd, uit twee elementen, 
namelijk dat der echte zoetwatervisschen, voor welke zeewater een niet te over- 
schrijden barrière is en een tweede element, waarbij dit geen absolute hindernis 
voor verspreiding is. Dit laatste is samengesteld uit marine immigranten, waaronder 
in de eerste plaats anadrome en katadrome soorten, voorts uit de brakwatervisschen. 
Vertegenwoordigers van de eerste groep kunnen zich dus bijv. nooit van een 
continent verbreiden over oorspronkelijke eilanden, al zouden die ook in de nabijheid 
van de kust uit de zee door plooiing zijn opgekomen, zoolang deze nimmer met 
het continent door een of andere oorzaak tijdelijk zouden zijn verbonden geweest. 
Zoo is het niet wel in te zien, hoe Australische echte zoetwatervisschen zich 
van Australië over Timor of over de Kei-eilanden zouden hebben kunnen verbreiden. 
Het is echter wel denkbaar, dat vormen der eerste groep, dus de echte 
zoetwatervisschen, zich over verschillende eilanden van eenzelfden anticlinalen 
plooiingsrug verspreiden, omdat gedurende het lange tijdperk van ontwikkeling 
van zulk een plooiingsrug de eilanden, die zich daarop verheffen sterk in vorm 
en uitbreiding kunnen zijn gewijzigd en nu en dan met elkaar kunnen hebben 
samengehangen. Heeft zulk een plooiingsrug ergens een uitgangspunt in een continent, 
zooals in den Oost-Indischen Archipel bij den grooten eilandenboog der Maleische 
geosynclinaal met Azië het geval is, dan is het denkbaar dat een echte zoetwater- 
vischfauna zich over zulk een eilandreeks zal verspreiden, maar de kans van haar 
voorkomen op een bepaald eiland zal steeds geringer worden, naar mate men 
zich van het continentale uitgangspunt verwijdert en zal voorts bij groote eilanden 
grooter zijn dan bij kleine. 
Voor vormen der tweede groep zou theoretisch de kans tot verspreiding bij 
nietal te grooten afstand tusschen de eilanden onderling en tusschen een continent 
en een eiland steeds aanwezig zijn. Zij zou echter ook geringer worden, naar 
mate men zich op een plooirug van het continentale uitgangspunt zou verwijderen, 
waardoor dus zulk een fauna van het uitgangspunt gerekend steeds meer zou 
verarmd worden. 
Vergelijkt men nu op deze wijze de scheidingslijnen (zie kaart I) in den 
Oost-Indischen Archipel wat hun beteekenis betreft uit een geologisch en uit een 
zoö-geografisch standpunt, dan komt men tot de volgende uitkomsten. 
1. De circum-insulaire trog-zee. 
Geologisch is de meest belangrijke scheidingslijn de trogvormige zee (lijn l 
op kaart I), die om de buitenste niet-vulkanische rij der groote eilandbogen verloopt. 
Deze zee, welke bestaat uit de Ceram-zee, de Ceram-Aroe-trog, de Kei-trog en 
de Timor-zee, scheidt twee geologisch geheel verschillend gebouwde gebieden 
van elkaar. Wel is opgemerkt, dat eilanden dier bogen als oorspronkelijke eilanden 
20 
