306 Geologie. 
zijn ontstaan en als anticlinale plooiruggen uit zee zijn opgedoken, maar zij hangen, 
omdat het verlengde dier bogen ten slotte wortelt in de uiterste uitloopers van 
het Oost-Himalaja-ketengebergte, toch nog samen met Azië. Geologisch staan zij 
in nauw verband met Oost-Azië, met de Himalaja en zelfs met de Alpen en in 
geen enkel verband met Australië. Wil men van een geologische grens tusschen 
Australisch en Aziatisch gebied spreken, dan moet men die grens door die trog- 
vormige zee, dus tusschen Ceram en de Vogelkop van Nieuw-Guinee, tusschen 
de Kei-eilanden en de Aroe-eilanden en tusschen Timor en Australië leggen. 
Australië en Azië zijn op een of andere wijze tot elkaar genaderd en de genoemde 
_ groote trogvormige zee is de laatste kloof, die de continenten nog van elkaar 
scheidt en nog niet is overbrugd *). 
Deze scherpe, men zou kunnen zeggen, absolute geologische grens is ook 
zoögeografisch een zeer belangrijke scheidingslijn. 
WEBER heeft dit aangetoond voor de zoetwatervisschen. Tusschen de Aroe- 
eilanden en de Kei-eilanden is voor zoetwatervisschen die scheidingslijn een 
absolute. WEBER?) zegt daaromtrent „dass die Süsswasserfische von Hoch-Kei 
durchaus indischen Charakters sind und ganz verschieden von denen der Aroe- 
Inseln, welche letztere einen ausgesprochenen australischen (papuanischen) Cha- 
rakter besitzen”. De Aroe-eilanden hebben een, in verhouding tot hun grootte, 
vrij volledige niet-veranderde Australische zoetwatervischfauna; zij gedragen zich, 
wat deze fauna betreft, als een deel van het continent Australië, wat juist is wat 
wij zouden mogen verwachten, omdat nog in plistoceenen tijd Nieuw-Guinee, de 
Aroe-eilanden en Australië tot één samenhangend continent waren verbonden. 
Dezelfde fauna heeft geenerlei verwantschap met de Aziatische fauna, wat er voor 
pleit, dat deze eilanden nimmer met een deel van Azië direct of indirect zin 
verbonden geweest. 
De Kei-eilanden omgekeerd hebben een verarmde Aziatische zoetwaterfauna, 
nagenoeg geheel uit marine immigranten bestaande, wat niet te verwonderen is, 
omdat zij zeer ver van het uitgangspunt van den plooirug op het Aziatische con- 
tinent zijn verwijderd. Echte zoetwatervisschen van een Australisch karakter ont- 
breken geheel, wat met de geologische feiten zeer goed te rijmen valt; immers 
naderen de Kei-eilanden wel tot Australië maar zij hebben-het nog nimmer be- 
reikt en zijn er ook in plistoceenen tijd bij lageren stand van den zeespiegel niet 
mede verbonden geweest. 
Niet voor alle diergroepen is deze scheidingslijn zoo scherp als voor zoet- 
watervisschen, maar voor allen is zij belangrijk. In de Timor-zee valt zij zamen 
met de „Ligne de Weber”, de zoögeografische grenslijn tusschen Azië en Australië, 
opgesteld door PELSENEER *). 
1) Wellicht stooten de diepere gedeelten der salische massa’s, van onzen buitensten 
plooiingsrug of eilandreeks en van Australië, reeds tegen elkander. 
2) MAX WEBER. 57 p. 20. 
3) P. PELSENEER. 40 p. 1016 en kaart. 
