308 Geologie. 
Van heel groote beteekenis kan die grenslijn niet geweest zijn want straat 
Lombok moet toen, al was zij niet geheel droog, toch ondiep geweest zijn en 
slechts een geringe hindernis aan de verspreiding van vele diersoorten hebben 
in den weg gelegd. Hiermede komt goed overeen het volgende, dat P. en F. 
SARASIN }) omtrent straat Lombok opmerken: „Es erscheint daher der Schluss 
gerechtfertigt, dass der Lombokstrasse nicht dieselbe Bedeutung zukommt wie der 
Makassarstrasse zwischen Borneo und Celebes, sondern dass ihre Entstehung in 
eine spätere Zeit gesetzt werden muss” en „Die Flores-Sumbawastrasse steht an 
Wichtigkeit hinter der Lombokstrasse, wie diese hinter der Makasserstrasse, 
zurück”. 
Straat Lombok, die tot het zuidelijkste deel van de lijn van Wallace behoort, 
heeft dus geen beteekenis als scheidingslijn tusschen een Indisch en een 
Australisch faunagebied maar heeft toch waarschijnlijk in overeenstemming met 
haar betrekkelijk groote diepte (tot 312 M.) als scheidingslijn iets meer invloed 
op de verspreiding der Aziatische fauna oostwaarts gehad dan de andere straten 
tusschen de kleine Soenda eilanden. 
4. De Molukken Passage. 
Deze passage scheidt deelen der aardkorst van elkaar, die zeer verschillend 
gebouwd zijn en, voor zoover kan worden nagegaan, nimmer met elkaar hebben 
samengehangen. 
Op geologische gronden zou men mogen verwachten, dat ook faunistisch aan 
de Molukken-passage als scheidingslijn (lijn IV op kaart I) een belangrijke rol 
zal toekomen. 
Dit is inderdaad het geval, wat vooral PELSENEER doet uitkomen, die het 
noordelijkste gedeelte van zijn „Ligne de Weber” door de Molukken-passage trekt. 
5. De zeeengte tusschen Sumatra en zijn kusteilanden. 
De kusteilanden ten Westen van Sumatra zijn naar mijn meening (zie p. 292) 
oorspronkelijke, waarschijnlijk in plistoceenen tijd, uit zee door plooiing opgerezen 
eilanden, en de trogvormige zee, die hen van Sumatra scheidt, is daarom geo- 
logisch een belangrijke scheidingslijn (lijn V op kaart I). 
De plooiingsrug, waartoe deze eilanden behooren, kan waarschijnlijk door de 
Nicobaren en de Andamanen vervolgd worden en had zijn uitgangspunt in Birma. 
Hij mag als de voortzetting naar het Zuiden en Zuidoosten worden beschouwd 
van de meest westelijke plooien van het ketengebergte van Birma, dat zich zijner- 
zijds weder aan het Oost-Himalaja-ketengebergte aansluit. Met het vaste land van 
Sumatra zijn deze eilanden nimmer innig verbonden geweest. Alleen moet in den 
plistoceenen glaciaaltijd bij lageren stand van den zeespiegel Sumatra tijdelijk 
door de Banjak-eilanden met Nias en Simaloer (of Simaleu) en door de Batoe- 
eilanden met Siberoet verbonden zijn geweest. 
1) P. und F. SARASIN 43 p. 37. 
