310 Geologie. 
kouder wordt dan 20° C., sterven de rifbouwende koralen en hetzelfde geschiedt, 
zoodra door positieve of negatieve bewegingen van land en zee ten opzichte van 
elkaar de levende riffen ôf in een niveau van meer dan 40 M. onder den zeespiegel 
worden gebracht òf boven den zeespiegel worden opgeheven. Afgestorven riffen 
hebben kans als fossiele riffen of rifkalken langen tijd bewaard te blijven en hebben 
daarom groote waarde bij het onderzoek naar klimaatswijzigingen en naar bodem- 
bewegingen in vervlogen geologische tijdperken. Bij het zooeven genoemde geval - 
van daling van een levend rif beneden de dieptegrens der rifbouwende koralen, 
verdient het de aandacht, dat de daling òf zoo snel kan geschieden, dat het 
geheele rif afsterft, òf dat de daling langzaam genoeg plaats: heeft om het voor 
de boven op het rif levende koralen mogelijk te maken even snel of sneller opwaarts 
te blijven groeien dan hun ondergrond daalt. In zulk een geval zal een levend 
rif staan boven op een afgestorven of fossiel rif en daarin naar de diepte ge- 
leidelijk overgaan. 
Behalve de twee voornaamste factoren, temperatuur en diepte van het zeewater, 
die het voorkomen en de verspreiding van rifbouwende koralen op aarde beheerschen, 
zijn er nog andere factoren, die op hun ontwikkeling grooten invloed hebben. 
Rifbouwende koralen eischen zeewater van normaal zoutgehalte; in brak water 
kunnen zij niet gedijen. Voorts zijn zij zeer gevoelig voor verontreiniging van 
het water. Betiekkelijk geringe hoeveelheden van fijn slib of van vulkanische 
asch, in het water gesuspendeerd, belemmeren hun groei sterk of maken die zelfs 
onmogelijk. 
Krachtige golfslag en in het algemeen beweging van het water is gunstig 
voor voedseltoevoer, zoodat in zeewater, dat geheel beschut tegen den wind en 
buiten het bereik van stroomingen ligt en daardoor min of meer stagneert, de 
voorwaarden voor koraalgroei ongunstiger zijn dan aan kusten, die ten volle aan 
wind, stroom en golfslag zijn blootgesteld. 
Men onderscheidt drie soorten van koraalriffen: 
1. Strand- of kustriffen. Deze komen aan de kusten voor van af het strand 
tot zoover in zee, als deze niet dieper is dan tot waar rifbouwers kunnen leven. 
In het algemeen zijn zij ten gevolge daarvan bij steile kusten slechts hier en daar 
ontwikkeld en smal *), bij kusten, die met een geringen hoek onder den zeespiegel 
weghellen, meer samenhangend en breeder, en op platten somtijds zelfs zeer breed. 
Hun oppervlakte, hoe oneffen en moeielijk begaanbaar ook, is, in het groot beschouwd, 
een nagenoeg horizontaal, zwak zeewaarts hellend vlak. Dergelijke over groote 
horizontale afstanden zich uitstrekkende strandriffen worden plaatriffen (NIERMEYER) 
genoemd. Ondiepe banken in zee, los van land, kunnen ook plaatriffen dragen. 
Strandriffen en vooral plaatriffen kunnen van de kust gescheiden zijn door 
lagunes en kunnen dan op barrière-riffen gelijken. Evenwel zijn zij daarvan onder- 
scheiden, omdat strand- en plaatriffen niet kunnen wortelen in diepten, die grooter 
1) Het smalst zijn strandriffen bij loodrechte kusten; daar groeien wel eens riffen in 
horizontale richting van den rotswand uit, en hebben dan alleen dien wand als steunpunt. 
Het zeewater omspoelt zulke riffen zoowel boven, als op zij en beneden. J. WALTHER. 56, p. 465. 
