332 Geologie. 
thans en de eilanden lager en kleiner. Inderdaad waren verscheidene der heden- 
daagsche eilanden zelfs tot in het begin van het plistoceene tijdperk geheel door 
de zee bedekt en bestonden dus nog niet als zoodanig. De jonge plistoceene en 
post-plistoceene bodemvervormingen werden als het ware geënt op de oudere 
tertiaire plooien. Gedurende hun opduiken werden de eilanden geleidelijk grooter 
en verkregen ten slotte hun tegenwoordige grootte. Strandriffen werden voort 
durend langs de kusten gevormd en telkens werden de zoo juist gevormde riffen 
opgeheven. Waar zij niet door erosie vernietigd zijn, vinden wij die thans terug 
in de opgeheven terrassen. En omdat de eilanden aldus steeds in grootte toenamen 
ten koste van de aangrenzende zeebekkens, bestond nergens de mogelijkheid, dat 
een strandrif bij daling van zijn ondergrond tot een barrièêre-rif zou kunnen 
opgroeien. Aangenomen wordt bij deze redeneering, dat in de prae-existeerende 
ondiepe zeeën geen eilanden of banken voorkwamen. In fig. 9 is schematisch 
jl 
Ze esp tegel 
Zeespiegel En 
II 
Fig. 9. Schematische voorstelling van het ontstaan der diepe trogvormige zeebekkens 
en der eilanden van den Molukkenboog met opgeheven riffen door post-tertiaire plooiing in de diepte. 
TI. Voor de plooiing. IL. Na de plooiing. Zwart: koraalriffen. 
voorgesteld, hoe op deze wijze de eilanden der Moluksche zee met hun opge- 
heven riffen en de diepe zeebekkens zonder barrière-riffen en atollen door dia- 
strophisme kunnen zijn ontstaan. 
Er komt echter ook nog een andere mogelijkheid ter verklaring in aanmer- 
king. Zij is deze: In de prae-existeerende ondiepe zeeën waren misschien wel 
eilanden met kustriffen of koraalbanken aanwezig, maar dan zijn deze nu ver- 
dronken. De benedenwaartsche beweging, door diastrophisme veroorzaakt, moet 
in dit geval zoo snel geweest zijn, dat de koralen haar door hun opwaartschen 
groei niet konden bijhouden. De merkwaardige dregging door de Siboga op 1 
September 1910 in een diep gedeelte der Ceram-zee verricht schijnt een voor- 
beeld hiervan aan te bieden. Daar werden over een afstand van niet minder dan 
drie zeemijlen bij diepten, die van 1633 tot 1304 M. afnamen, groote hoeveelheden 
dood koraal opgebracht, die met een dik beslag van mangaanoxyde bedekt waren, 
waaruit blijkt dat zij na afsterven langen tijd onder water waren geweest. Het 
naastbijgelegen punt, waar levende koralen voorkomen ligt 42 K.M. verwijderd 
van de plaats, waar gedregd werd, zoodat deze koralen, uit de diepe zee opge- 
haald, niet daarvan kunnen afkomstig zijn. Ik ben veeleer geneigd aan te nemen, 
