De bezinkingen in de zeeën met onrustig bodemrelief. 349 
is evenwel niets bekend !). Meer belovend acht ik het zoeken naar een verklaring, 
waarbij in de eerste plaats de zuurstof en het koolzuur, die in het zeewater zijn 
opgelost, niet als factoren bij de oplossing der koolzure kalk worden uitgeschakeld 
en tevens rekening wordt gehouden met den eisch van voortduren van het 
oplossingsproces. Ik denk dan aan de mogelijkheid van een continu proces van 
verversching der diepe waterlagen door convectiestroomen in de bekkens. Het 
schijnt mij aannemelijk toe, dat in de diepe bekkens trage maar steeds voortdurende 
convectiestroomen aanwezig zullen zijn, opgewekt door de warmte, die uit de 
diepere lagen der aardkorst naar de diepste gedeelten der bekkens sneller afstroomt 
dan naar hun randen en naar ‘hun naaste omgeving. In het midden der bekkens 
zal het, zij het ook zeer zwak, verwarmde water opstijgen en door koeler water, dat 
beneden het drempel-niveau, langs de randen naar beneden daalt, worden vervangen. 
In fig. 13 is een ideale doorsnede voorgesteld door een zeebekken van ruim 
Diepte 
Temperatvu, 
25° 
Heespiegel 25 
ver veces DEE 
zoo” 
aas" 
zso° 
275 
VOO se Str ne Dee 
A -25° ses’ 
Schema van convectiestromen in een zeebekken, dat door een drempel van 2000 M. 
diepte van de oceanen is afgescheiden. 
aevennese Diepten. —_____ Geoisothermen. 
Geoisolhermische dieptemaat = 85 M. 
Fig. 13. Schematische voorstelling van convectiestroomen in een diepzee-bekken. 
6000 M. diepte, dat door een drempel van ongeveer 2000 M. diepte van de oceanen 
is gescheiden. De temperatuur van het water in het bekken zal dus beneden 
2000 M. overal en steeds nagenoeg 3° C. zijn. Aangenomen is, dat de gemiddelde 
temperatuur aan de oppervlakte der aarde 25° C. is en dat de geothermische 
dieptemaat 35 M. bedraagt, in overeenstemming waarmede de geoisothermen, 
verschillen in temperatuur van 25° C. aangevend, zijn getrokken tot op een 
diepte van ruim 10000 M. Aangenomen is verder, dat op die diepte compensatie, 
wat de temperatuur betreft, bestaat, wat op grond van hetgeen tunnelbouw door 
1) Men zou zich ook kunnen denken, dat toenemende druk het vermogen van koolzuur- 
houdend water om koolzure kalk op te lossen, verhoogt. Maar ook dit zou den feitelijken toestand 
niet kunnen verklaren, omdat op groote diepten het aanwezige koolzuur, indien geen voortdurende 
verversching plaats had, spoedig geheel zou zijn verbruikt en het proces en oplossing van de 
koolzure kalk dan weder zou ophouden. 
