378 Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 
van Nias tot hoek Radja (beN. dezen hoek is de grens nog niet vastgesteld) 
bezet met een bijna onafgebroken reeks gevaren, die aanvankelijk langs den rand 
liggen doch zich, ter hoogte van Oedjoeng Silabi, meer daarvan verwijderen. 
Overal valt de voet steil naar de diepte af. Tusschen den verhoogden rand en 
het kustrif vindt men vrij groote diepten waarin vóór de Tapanoelibaai het vrij 
hooge, bergachtige eiland Mansalar ligt, waarvan het westgedeelte het hoogst 
en het midden smal en laag is; aan den NW.kant heeft het een zeer kenbaren 
waterval. Het kustrif rond het eilaná ontbreekt gedeeltelijk en is overigens uiterst 
smal en valt steil naar zee af; gevaren liggen er niet, alleen vindt men eenige 
kleinere eilandjes er bezuiden. Eenige gedeelten van het plat zijn, behoudens 
enkele sporadische riffen, schoon, andere zijn zóó bezet met banken en riffen 
dat ze volkomen afgesloten zijn. In het bijzonder is dit het geval met het ge- 
deelte beN. Pini, ZW. van Mansalar, waar men het lage eiland Bintanah 
en droogvallende koraalbankjes met steenen aantreft, NW. van Mansalar, 
waar het lage begroeide Lakota en dergelijke bankjes liggen en de gevaren 
doorloopen tot tegen het kustrif, beO. Mangki en van Tapa Toean tot 
beW. Soesoh. Bij Tapa Toean vindt men, over een grooten afstand buiten 
den rand van het plat, dezelfde formatie als beW. Padang nl. een klein aantal 
evenwijdig daarvan liggende, uit groote diepte steil oprijzende riffen. 
Nias, het grootste eiland van de Westkust van Sumatra, vertoont een gol- 
vend, niet sterk begroeid heuvelland zonder kenbare toppen, waarvan de uitloo- 
pers slechts in het Zuidgedeelte en voor een klein deel aan de NO. en NW.punten 
tot het strand naderen. Vele hoeken van het Zlijk gedeelte van het eiland zijn 
rotsig, de Oostpunt en het gedeelte van de NW.kust aan weerszijden van den 
mond der Moezeujrivier zijn moerassig. Overigens vindt men veel zandstrand 
waarachter, langs de Zuid- en Oostkust, mijlen lange aanplant van klapperboo- 
men wordt gezien. Nias heeft vele kleine baaien, waarvan de Lagoendibaai 
op de Zuidkust met wit zandstrand en daarbuiten de groote zwarte rots Batoe 
Mandi de meest belangrijke is. 
De Oostkust is aanvankelijk hoog met rotsige hoeken, wordt echter spoedig 
lager en heeft een zandstrand met daarvoor liggende steenen dat, bij den Oost- 
hoek en daar beN., met tjemaraboomen begroeid is; op de NO.kust treft men 
zwaar begroeide gedeelten aan o.a. bij den moerassigen hoek Lambaroe, waar 
vele doode boomen staan en in de Fofolabaai. De Noordkust doet zich voor 
als een uitgestrekt, door een onafgebroken heuvelreeks ingesloten laag voorland, 
waarvan het strand op sommige plaatsen met rizophoren is begroeid en wordt 
afgebroken door een enkelen steilen, zwaar begroeiden hoek. De Westhoek is 
laag en begroeid, de Westkust loopt aanvankelijk vrij snel op tot den zwaar 
begroeiden hoek Seboea, is daar vlak en bezet met tjemaraboomen en wordt 
ten slotte steil. 
Het kustrif van Nias is smal en bestaat uit zand en koraal, met uitzondering 
van de zeer breede, steile en harde modderbank op de Oostkust en een derge- 
lijke, op de Noordkust bij den mond der Moezeujrivier; op enkele plaatsen aan 
gn 
