386 Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 
en steile eilanden aan, van welke het tafellandachtige Mangkai het W.lijkste is. 
Met uizondering van enkele losliggende, diepere gevaren, is het buiten deze 
eilandengroep schoon en nemen de diepten naar zee snel toe, uitgezonderd aan 
den Oostkant, waar dat meer geleidelijk geschiedt. 
Siantan, het grootste eiland der NO.lijke groep, is dichtbegroeid en heeft 
aan den Westkant den hoogen berg Sama, de grootste verheffing der geheele 
groep. Behalve de zeer steil uit zee oprijzende Westkust, zijn de kanten zeer 
grillig ingesneden door kleinere baaien, vooral aan de Oostkust bezet met een 
rand van steile koraaldroogvalling. BeN. Siantan, en daar van gescheiden door 
een aanvankelijk schoone en diepe, maar om de Oost verloopende straat, liggen 
de eilanden Moeboer en Matak van dezelfde formatie, het laatste vooral sterk 
aan de Zuidkust ingesneden door de diep het land inloopende, doch grootendeels 
door gevaren afgesloten Telok Nioelwan. BeO. de drie genoemde groote 
eilanden treft men, tot ZO. van Siantan, een aantal hooge, veelal steile en be- 
groeide eilanden aan van verschillende grootte en vorm, van welke Selai een 
scherpen top heeft en enkele door koraaldroogvalling met elkaar zijn verbonden. 
In de tusschen deze gevormde kom vindt men een reeks van droogvallende 
koraalriffen, rotsen en steenen onder water. BeN. de NO. groep ligt de Tokong 
Belajar, een opeenstapeling van lichtgrijze, kale rotsblokken met een hooge 
steenzuil in het midden. 
De zeer verspreid gelegen eilanden tusschen beide groepen strekken zich uit 
over een grooten afstand en zijn van zeer verschillenden vorm en grootte, maar 
zonder uitzondering hoog en steil. Airaboe, het grootste en een der Z.lijkste, 
is bergachtig met meerdere kenbare toppen en begroeid; op korten afstand ZO. 
daarvan ligt een hooge, begroeide, witte rots met vlakken top; het N.lijkste, 
Tokong Nanas, is een hooge, kale rots aan den Oostkant van een ondiepe 
plek. In de nabijheid van deze eilanden, waarvan enkele een rand van koraal- 
droogvalling hebben, vindt men eenige losliggende gevaren. ZW. tot ZO. van 
de Zuidpunt van Djemadja liggen op grooten afstand nog een viertal eilandjes 
waarvan Damar, het Wlijkste, een zeer hooge rotsklomp is, alleen aan den 
top begroeid en overigens wit gekleurd door vogeluitwerpselen. 
Tambelan- en Badaseilanden zijn omstreeks midden tusschen Karimata- en 
de Anambaseilanden van elkaar gelegen en bestaan uittalrijke, meerendeels hooge 
steile en rotsige, in diep water verspreid liggende eilandjes en steenen, waartusschen 
en waaromheen enkele gevaren liggen. 
De Tambelangroep heeft de meeste, grootste en hoogste eilanden, waarvan 
de kusten en de lagere hellingen meerendeels reeds beplant zijn met klapper- 
boomen. Het gelijknamige hoofdeiland der groep is heuvelachtig, heeft aan den 
Zuidkust een ver inloopende, grootendeels door koraal gevulde’ baai met zacht 
glooiende, in heuvelruggen oploopende kanten en aan de NW.punt een hoogen 
„berg; verder zijn voornamelijk merkwaardig eenige rotsen van grilligen vorm, aan 
den buitenkant der groep gelegen nl. de hooge witte Tokong Menirang in 
het Zuiden, de vlakke Tokong Belajar waarop twee kolossale steenklompen 
