308 _Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 
top Tinggi, aan den Z.kant vindt men een paar kegelvormige heuvels en alleen 
aan de Zuid- en NW.kanten laag land, overigens loopen de bergen tot aan de 
kust af. Het vrijwel ronde eiland is sterk verbrokkeld, op de Zuid- en West- 
kusten steken vela hoeken als hooge, meestal rotsige schiereilanden in zee uit; 
van deze zijn hoek Lajar op de Zuidkust en hoek Tjina op de Westkust, 
beide kenbaar door hun donker geboomte. Hoek Gaäng, de ZW.punt van het 
eiland, is smal en kaal, de N.punt is hoog met een achterliggend laag gedeelte 
en de hoeken aan de Oostkust zijn afloopend. 
Het eiland wordt omringd door een droogvallend koraalkustrif, dat aan de 
NW.- en Oostkusten vrij ver uitsteekt, in enkele baaien vindt men daarop zan- 
dige gedeelten en aan den NW.hoek een rotsig eilandje. Buiten het rif steekt 
een smalle kustbank af‚ welke de baai van Sangkapoera aan de Zuidkust 
bijna geheel vult en daar vele droogvallende koraalriffen en andere gevaren 
draagt; aan de Westkust vindt men daarop, vooral bij eenige uitstekende punten, 
talrijke gevaren, aan de Noordkust de Batoe Kebo, een groep granietsteenen 
boven water en aan de Oostkust uitgestrekte, droogvallende koraalriffen. Deze 
kustbank loopt glooiend af naar de ondiepe Javazee en naar de Bawean omrin- 
gende, voornamelijk er beO. en beW. gelegen, eilandjes en talrijke gevaren. Het 
voornaamste der eerste is het beO. Bawean gelegen, aan de Noordpunt hooge 
en rotsige, overigens lage Gili, omgeven door een groot droogvallend koraal 
rif, waarbuiten, tot ver in zee, nog talrijke, uitgebreide gevaren boven en onder 
water worden gevonden. Op de Westkust liggen de riffen meer onder water, de 
hooge kale rots Noesa is daar het middelpunt van een groot klippencomplex. 
Behalve deze eilanden met hunne gevaren, liggen langs de Noordkust nog 
enkele losliggende, gevaarlijke, steile steen- en koraalriffen. 
MADOERA. 
BeO. en in het verlengde van de heuvelrij langs de Noordkust van Java en 
daarvan gescheiden door een smalle straat met dubbelen trechtervorm, ligt het 
eiland Madoera. 
De Westkust loopt van af de NW.punt, hoek Modoeng, tot aan den voor- 
uitspringenden hoek bij Piring met een wijde bocht en is laag en zandig. [BeN. 
Bangkalan nadert het hooge hout de kust en ziet men daarachter eenige steen- 
achtige heuvels met steile, ijl begroeide hellingen, waarop witte plekken zicht- 
baar zijn, bij Piring vindt men hooge klapperboomen, daar beZ. blijft het vlak. 
Langs de kust ligt in de bocht, een breede modder- en zanddroogvalling waarop, 
beW. de Bangkalanrivier, de grijsbruine rots Batoe Lajar is gelegen, alleen 
bij hoek Modoeng is de droogvalling smal, steenachtig en steil. Deze gaat 
over in een ondiepe moddervlakte, welke doorloopt tot den Javawal, waarop 
men het steenachtige Djamoeangrif en eenige droogvalling van harde zand- 
ruggen aantreft die vrij steil afloopt naar de Javazee. 
Bij hoek Piring gaat de steenachtige droogvalling over in een smalle, steile 
modderbank. De Zuidkust van Madoera is aanvankelijk hoog en steil met steen- 
