Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 417 
den bodem stroomen en zich zelfs in zee ontwikkelen, is met een lagen, bree- 
den nek aan dit hooge land verbonden. BeO. dien hoek wijken de hooge toppen 
van het bergland weer naar den achtergrond en maken plaats voor een hoog 
heuvelland, waartegen de groote klapperaanplant van Boenta afsteekt en, Pa- 
gimana naderende, een laag golvend kustgedeelte wordt aangetroffen. De golf 
van Poh is aan alle kanten door hoog gebergte omgeven, ook beO. hoek Batoe 
Hitam, de N.punt der golf, blijft de kust bergachtig en steil; de hoeken Pasir 
Pandjang en Pangkalsiang, de O.punten van het NO.lijke schiereiland tus- 
schen de golven van Tomini en Tolo, rijzen nagenoeg loodrecht uit zee op. 
Het plat langs de Zuidkust is tot hoek Batoe Hitam bijzonder smal, bij 
uitzondering vindt men daarop enkele strookjes kustrif en verder eenige droog- 
vallende koraalriffen en gevaren. Slechts op zeer enkele plaatsen is het plat wat 
breeder en vlak buiten den rand ligt, NO. van hoek Api, het hooge begroeide 
eilandje Boeka Boeka. Bij hoek Batoe Hitam steekt het plotseling breed 
wordende plat met een scherpe punt zeer ver om de WNW. uit en verloopt dan 
geleidelijk naar den ZO.hoek van de golf van Tomini; voornamelijk langs den 
wal en aan den rand van dit breede gedeelte vindt men op het plat vele eilandjes 
en tallooze koraaldroogvallingen en gevaren. Van de eilandjes is het heuvelach- 
tige, aan de N.- en W zijden zeer steile Poeah het grootste en het hooge zadel- 
vormige Japara het kenbaarste; beN. den hoek Pasirpandjang liggen onder 
de kust de lage, gedeeltelijk begroeide Poeloe Ampat. 
Buiten dit plat, en daarvan gescheiden door de korte, zeer smalle en buiten- 
gewoon diepe straat Walea, liggen, in de strekking der kust, de heuvelachtige, 
zwaar begroeide Togian-eilanden, waarvan de W.punt van het W.lijke eiland, 
het steenachtige Batoe Daka met rotsige kusten, beN. hoek Api is gelegen, 
zoodat tusschen deze eilanden en den wal een groote baai wordt gevormd, 
waarvan de golf van Poh de O.punt is. Het hoogste punt der eilanden, de piek 
van Togian op het eiland van dien naam, waarvan de Zuidkust voor een ge- 
deelte met rizophoren is begroeid, is door den geheelen bocht van Tomini 
zichtbaar. Op de O.lijke eilanden, van welke Malingi aan de W.punt een groote, 
witte kalkrots en aan den O.kant een breed zandstrand heeft, en de beide Wa- 
lea’s aan de N.- en O.zijden rots- en steenachtig zijn, vindt men vele klapper- 
aanplantingen. De grillig gevormde eilanden hebben smalle koraalkustriffen en 
liggen op een steil oprijzend koraalplateau, dat gedeeltelijk een barrièrerif heeft 
en bedekt is met eilandjes, rotsen, steenen, droogvallende riffen en gevaren onder 
water. Dicht bij den rand liggen daarbuiten een enkel eilandje en een droog- 
vallend koraalrif en verder weg de hooge, steil uit zee oprijzende vulkaan Oena 
Oena, het belangrijkste eiland van de Togiangroep. De berg loopt zacht glooiend 
op en de lagere gedeelten der hellingen vertoonen belangrijke klapperaanplantingen. 
De Golf van Tolo loopt veel minder diep het land in dan die van Tomini. 
De kust is over het algemeen hoog en heeft verscheidene baaien, van welke die 
van Tomori de belangrijkste is; rivieren van eenig belang treft men alleen aan 
in deze baai en in die van Lasolo. 
27 
