Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 421 
beZ. Peleng, Labobo en Bangkoeloe, beide vrij hoog en dicht begroeid en, 
Z. tot ZO. van Banggai, de kleinere Treko- en de grootere Saloeë-eilanden, 
beide met rotsige kust, van welke laatste Groot Saloeë hoog en Tempau, het 
NO.lijkste, laag is. BeW. en ZO. van dit eiland treft men eenige steenige gevaren 
aan, overigens is van deze groep niets bekend. BeW. de Treko-eilanden en beZ. 
Labobo en Bangkoeloe, liggen de bovengenoemde, gedeeltelijk droogvallende 
riffencomplexen, tusschen welke het hooge Sagoe afzonderlijk gelegen is op een 
steil droogvallend koraalkustrit, waarop verscheidene steenen worden gevonden. 
Het plateau, waarop de Banggai-Archipel ligt, is zeer smal langs de West, 
Noord- en Oostkusten van Peleng en loopt vrij dicht langs Bangkoeloe, overi- 
gens is daarvan niets bekend. Er buiten liggen, in straat Peleng, door koraal- 
kustriffen omgeven, met hooge boomen begroeide eilandjes. 
De Soela-eilanden bestaan uit Taliaboe, Mangole met Lifamatola en 
Sanana. De hooge, begroeide eilanden hebben over het algemeen slechts weinig 
strand, waar op vele plaatsen een door de zee opgeslagen koraal- en zandrug 
zichtbaar is; op geringen afstand van de kust begint het terrein reeds te stijgen 
om over te gaan in een vrij hooge centrale bergketen zonder kenbare toppen. 
Met uitzondering van enkele rivieren op de Z.kust van West Taliaboe zijn deze 
onbelangrijk. De Noordkusten van Taliaboe en Mangole zijn hier en daar grillig 
ingesneden, de Zuidkusten en die van Sanana verloopen meer glad. 
Taliaboe is het breedst in het Westgedeelte en loopt om de Oost ver- 
smallend toe. De Westkust is alleen in het Noordgedeelte laag, daarachter rijst 
het heuvelland glooiend op om, met breede ruggen, over te gaan in het hooge 
bergland. Aan de ZW.punt is de kust hooger en tret men op enkele plaatsen 
donker roode rotspartijen aan, waarachter het gebergte met steile hellingen oprijst 
naar een tafelland, dat de grootste verheffing van de geheele groep is. Aan de 
Noordkust daalt het bergland glooiend af, alleen bij het eiland Samada vindt 
men daar een strandvlakte en O.lijker vloedbosschen; beO. Tg. Djoerdjoga 
wordt de kustvlakte steeds breeder met vrij hoog strand en treft men op enkele 
plaatsen duinvorming aan. Naar het Zuiden gaat het tafelland over in heuvelland 
waarin men, NW. van de bocht van Mantarara, den afzonderlijk liggende Sofa 
opmerkt en dat glooiend afdaalt naar de lage kust, die aan weerszijden van de 
Wai Miha een uitgestrekte vlakte heeft, terwijl aan weerszijden van hoek Pas- 
toeri, een uitlooper van de Sofagroep met tot aan zee staand geboomte afdaalt. 
Bij Likitobi is de kust moerassig en begroeid met rizophoren en wordt achter 
deze een groote felaga (binnenbaai) gevormd; bij Mantarara, waar warme bron- 
nen ontspringen en bij hoek Hokoe, vindt men op en vóór het strand groote 
blokken koraal. Oost Taliaboe heeft laag heuvelland en hoek Doloedeo; de ZO. 
punt van het eiland naderende, wordt het strand, vóór een zachthellenden heuvel- 
rug, afgewisseld door steenranden en rotsen, welke tot in zee met struikgewas 
zijn begroeid. De Oostkust is in de smalle straat Tjapaloeloe, welke Mangole 
van Taliaboe scheidt, beZ. den steilen hoek Lagoei hoogs met rotsige gedeelten 
en beN. dien hoek moerassig. 
