472 Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 
ruw, en door de groote, overal verspreid liggende rotsblokken, een oneffen voor- 
komen; de kusten zijn steil. 
Het kleinere, wat lagere Moti heeft een afgeknot kegelvormigen vulkaan met 
een diep ravijn aan de Oostzijde en aan den Zuidkant een hoogen, ingestorten 
krater, welke naar die zijde bijna geheel openligt; aan de NW.zijde vindt men 
aan den voet van den berg een geaccidenteerden lavastroom. Aan de ZO.zijde 
van het eiland liggen gevaren, ook elders schijnen riffen voor te komen. 
Mare, het laagste en kleinste dezer drie eilanden is heuvelachtig en heeft 
eenige steile, onregelmatige kammen, naar het Westen loopt het bergland zeer 
geleidelijk af en verheft zich aan de Westpunt in een hoogen, steil naar zee afval- 
lenden heuvel. 
Het groote, zwaar begroeide Tidoré is bergachtig met enkele kenbare topjes 
in het Noorden- en middengedeelte, terwijl in het Z.lijke deel van het eiland een 
zeer hooge vulkaankegel oprijst, waarvan in het bijzonder de West- en Oosthel- 
lingen regelmatig oploopen. De top is kaal, het middengedeelte met zwaar bosch 
begroeid en de zacht glooiende hellingen van den voet, die bijna overal steil in 
zee afdaalt, zijn geheel bebouwd. 
Ternate bestaat uit een iets lageren en veel breederen vulkaan dan die van 
Tidoré, van welken de O.lijke helling de meest glooiende is, terwijl de Noord- 
en NW zijden vrij steil naar zee afdalen, deze zijn dicht begroeid, vooral aan de 
ZO.- en Zuidzijden. In den zeer breeden, ingestorten en begroeiden krater is een 
nieuwe, volkomen kale kegel opgerezen, in het NO. vertoonen zich twee breede 
kloven, welke uitloopen in ravijnen tot nabij de knst. Aan de NNO zijde loopt 
een zwarte, onbegroeide lavarib van den krater tot in zee en vormt daar den 
breeden, hoogen, loodrechten basaltmuur, die de Verbrande Hoek wordt ge- 
noemd. De kust valt steil naar zee af, nagenoeg zonder eenige droogvalling, het 
plat ís smal en heeft alleen aan den ZO.kant, waar het overloopt naar den wal 
van Tidoré, eenige uitgebreidheid. 
Tusschen beide eilanden ligt hierop de zeer weinig scherpe, in vergelijking 
met die van Tidoré en Ternate lage, met klapperboomen dicht begroeide vulkaan 
Maitara met een ondiepen krater, die uitloopt in een smal ravijn langs de 
ZW lijke helling. Vermoedelijk ligt ook op dit plat Hiri, aan de Noordpunt van 
Ternate, welks vulkaan lager is dan Maitara en een vrij steile ZW.lijke helling heet. 
Dit laatste is het N.lijkste vulkaaneiland van die reeks, die op eenigen afstand 
overspringt naar den Tala op de Westkust van Halmahera. 
Aan de NW.kust van Halmahera liggen, ter hoogte van den Lolodaberg en 
baai de vrij hooge, rotsige Zuid Loloda-eilanden. Het grootste, Kahatollo- 
lamo, heeft aan den NW.hoek eilandjes, in een waarvan de zee een tunnel heeft 
geboord en aan den NO.hoek de zeer steile, granaatvormige rots Mariprotjo 
(Toren van Babel); aan den Oostkant van het eiland stort een waterval in 
zee. Rond de Zuidpunt liggen eilandjes, waaronder als uiterste ZW.lijke de sterk 
om de Noord hellende, wigvormige rots Goeha en beO. het Noordgedeelte, 
onder den Halmaherawal, het lage, met klapperboomen begroeide Doea Setan. 
Tusschen de eilanden liggen verscheidene gevaren. 
