476 Kustbeschrijving van den Ol. Archipel. 
korter worden en meer het karakter van bergrivieren aannemen naarmate men 
N.lijker komt en het gebergte de kust nadert. Dit Sneeuwgebergte heeft, onder 
de hoog uitstekende toppen, een aantal breede, platte kruinen en sluit, om de 
West in hoogte afnemend, aan bij het Charles Louisgebergte, dat afloopt in 
een heuvelachtig dal, beW. hetwelk vrij steil de berg Boeroe oprijst, die zijn 
uitloopers voortzet tot in hoek Nariki, beZ. de Etna baai, waar men groote, 
gele plekken in de rotsen ziet. Deze kust is zeer laag en vlak, in het bijzonder 
in den modderhoek tusschen de Prinses Mariannestraat en den Digoel en 
van de Eilandenrivier tot hoek Naurio (Steenboom), waar, tot aan den voet 
van het gebergte, één uitgestrekt moerasland wordt gevonden, dat met hoogwater 
grootendeels onderloopt. In het Zuidgedeelte is de kustbank zeer breed en vlak, 
bij hoek Naurio wordt deze smaller en is ook het geboomte hooger; de hier 
liggende eilandjes, waaronder Poeriri, dat bestaat uit een hoogen, zandigen 
ring waarbinnen een dicht begroeide kom ligt, steken alleen door de begroeiing 
tegen den wal af. Bij den Oeta beginnen de eerste tjemaraboomen zichtbaar te 
worden, welke den hoek bij Progo zeer kenbaar maken en achter den lagen 
hoek Namaripa rijzen in het voorgebergte een paar platte heuvels als dood- 
kisten op. Hoek Nariki naderende wordt de kust hoog en rotsig om, voorbij 
dien hoek, weer laag te worden en bij hoek Bohia rijst een alleenstaande 
heuvel op. 
De rivieren hebben alle ondiepe drempels in den mond, een van de diepste 
daarvan heeft de Hellwigrivier; hier en daar vindt men, tusschen de monden, 
vrij uitgestrekte droogvallingen en van de Eilanden- tot de Torpedoboot- 
rivier liggen, ver uit de kust, de harde droge Triton-, Providentiaal- en 
de Jongs banken. 
ZZW. van hoek Namaripa en beO. de Kei-eilanden vindt men, aan den 
rand van het plat, dat het grootste gedeelte van de ondiepe Aratoerazee vult, de 
lage steenachtige, zwaar begroeide 
Aroe-eilanden, die in het binnenland veelel moerassig zijn en alleen aan de 
ZW.punt eenige verheffing hebben in laag heuvelland; zij ontleenen hun naam 
aan de daar veelvuldig voorkomende boomsoort. De groote eilanden Wokam, 
Kobroor, Maikoor en Trangan, gescheiden door smalle, van den West (voor)- 
wal naar den Oost (achter)wal loopende kreeken, wier oevers begroeid zijn met 
rizophoren afgewisseld door enkele rotshoeken, zijn, behalve in het Zuidgedeelte 
van de Westkust waar men nagenoeg geen steenachtige gedeelten en koraalfor- 
matie aantreft, omringd door tallooze kleinere, rond welke deze formatie over- 
heerschend is. Behalve de scheidingskreeken vindt men nog meer inloopen, die 
de kust herhaaldelijk onderbreken en waarvan onzeker is of zij doodloopen in 
het moeras dan wel doorloopen naar den anderen wal; tusschen deze monden 
steken schiereilanden soms ver uit, waardoor de kust een zeer verbrokkeld aan- 
zien krijgt. 
Het Zuidgedeelte van de Westkust van Trangan heeft laag heuvelland, dat 
aan de ZO.kust een lichte kleur heeft en met een vrijwel loodrechte kust naar 
