prudentem leg-em nobis dedidicisse videtur, quam ab initio magna 

 cam auctoritate tulerat (1). Quod si Bryologi species ex regioni- 

 bus collectas, in quibus ista frustula reperta sunt, propius inspi- 

 ciunt, ac cum ex finitimis regionibus speciebus comparant, tum 

 profecto illis ad gênera, imo ad species antea constitutas pos- 

 trema referre licebit. Ceterum, ut eadem illa repetamus quse 

 alias (2) diximus, ne spes quidem ulla Bryologiam processum 

 efficere, nisi farailise monographice describantur. Quse vero plures 

 sunt quam ut fieri non possit, ut Bryologus etiam solertissimus 

 quemdam muscum vel aJio nomine inscriptum, vel in varietate 

 reponendum, cujus omnia ignorât quse ei cum specie nota 

 communia, quibusque ex forma typica pendeat, nonnunquam 

 existimet novum. Hic igitur Bryologus, quum Bryacearum, Hyp- 

 nacearumque familias supra mille amplecti species et fere toti- 

 dem ad Neckeraceanim familiam referri animadvertit, nonne eo 

 deducitur ut, speciminibus collectis et permultis locis ac quam 

 disjunctissimis consultis et exploratis, species esse jure eo 

 nomine vocatas, et eas quse falso id nomen sibi asseruerint, aut 

 eximi posse, aut ex prioribus pendere ostendat? (3) 



Primus vero W. P. Schimperus noster, ille clarissimus vir 

 quo magistro usi sumus, quum in dies cresceret muscorum 

 numerus, brevi necessitatem instare gênera dilatandi, id est sub 

 generis nomine sectiones amplectendi, quœdam propria pers- 

 pectissimaque praebentes, etiamque nova novarum specierum 

 gênera instituendo, intellexii:. Quippè qui, in europaeis Acro- 

 carpis, non Dicranella?n a Dicrano, Bartramidulamque a Bar- 

 tramia génère modo dignosceret. verum etiam Angstromia, 

 Campylostelewn, etc., gênera crearet. In Pleurocarpis quoque 

 praecipueque in speciebus ad Hypnum genus pertinentibus, 

 quarum copia Bryologi quasi premebantur, eas sectiones, de 

 quibus nuUa fere jam est controversa, Amblystegium^ Bro.chy- 

 thecinm, fiylocomium^ Plagiotheàuni, etc. constituit. 



Attamen hœc nova Muscorum partitio, quum statim in Suecia, 

 Norvegia, Britanniaque ac in Gallia bénigne reciperetur, germa- 



(1) « Quid est, cur auctores tam multi in specimina pessima species novas 

 suas condant? » C. M. Syn. IT,p- 508. 



(2) Bulll. de la Soc. bot. de Fr., 1892, p. 53; Revue bryol. 1892, p. 41. 



(3) Cf. Aclocque in Revue scientifique 1894, 11, p. 338 : La notion de 

 l'espèce chez les Muscinées. 



