FRIDERICI WELWITSCHII SERTUM ANGOLENSE. 7 
dulum ** Massangano ” et dicti fluminis faucem se extendunt, et numero et amplitudine 
seque insignes. 
Supra commemorata vasti territorii per gradus elevatio, quacum, uti facile intelligitur, 
etiam imbrium copia increscit earumque duratio protrahitur, dum contra aéris pressio 
ac soli temperatura sensim diminuuntur, similem quoque vegetationis, qua diverse 
elevationis terre vestiuntur, graduationem sive modificationem provocat, quse omni 
peregrinatori e regione inferiore in altiorem penetranti, prompte sub oculis cadet, nam 
non solummodo, herbarum singularum fruticumque atque arborum, que tum appa- 
rent, ab iis regionis inferioris diversitate indicatur, sed simul etiam agrorum silvarumque 
diversa indole et vigore, fontium et rivorum numero et frigore aucto, totius demum 
terrarum ipsorumque habitantium charactere physiognomico mutato interpretatur. 
Notabilis hee nature scenarum mutatio, viatori ab ora maritima ad terras internas 
elatiores progredienti primum ad earum circiter 1000 pedum supra mare elevationem 
sese manifestat, ubi loco pratorum languescentium virgultorumque sæpius spinosorum 
nonnisi rarius silvulis claris interruptarum regionis inferioris modo relictæ propemodum | 
repente prata intensius virentia, herbæ elatiores, fruticeta robustiora et silvee extensæ 
arboribus altioribus densiusque sociatis ac frequenter scandentium agmine multiformi 
ornatis composite apparent, nec non rivuli et fontes nunc muscorum amcena viriditate 
marginati alteram diversam vegetationis regionem annunciant, que ad peregrinatorem 
esurientem, terre relictæ ardore cruciatum potu refrigerante silvarumque prime varum 
gratissima umbra benefaciat, et phytologum repentina presentia complurium stirpium 
prius non observatarum oblectet. Arbores nune vastissimæ ac formosissimæ, partim 
solitariæ partim in sylvas densissimas congestæ apparent, inprimis ex ordinibus Mimo- 
searum, Meliacearum, Myrtacearum, Myristicacearum et Rubiacearum, et Palme plures, 
precipue Elais guineensis et Raphie species, formosas suas comas ubique ostentant. 
Hæc autem totius fere terrarum circumjacentium indolis immutatio ipsaque silvarum 
primitivarum magnificentia vix altius quam ad 2500-3000 pedum altitudinem supra 
oceanum ascendunt; tum enim viator iterum aliam Floræ regionem attingit, non minus 
generali vestitus vegetabilis sui aspectu quam generum et specierum ibidem occurren- 
tium ab iis preecedentis regionis diversitate indigitatam. Silv: enim nunc minus dense 
et humiliores, pratorum herbe graciliores arctiusque gregatee, pascua extensiora et 
ssepius, modo Labiatis vel Acanthaceis pygmæis, modo Orchidearum terrestrium, Lili- 
acearum Iridiarumve floribus fulgidis variegata sese repræsentant, et una cum rivorum 
fontiumque numero aucto, fruticum quoque atque arborum species mire multiplicantur, 
ita quidem ut in dato quodam cireuitu hujus regionis facile duplus vel hine inde imo 
triplus specierum diversarum numerus quam in æquali ambitu regionum inferiorum 
reperitur. Ast non solum specierum et generum Floram constituentium numerus his 
locis insigniter auctus invenitur, sed etiam plures plantarum ordines, in terris inferioribus 
rarissime vel nullibi visi, uti Santalacee, Daphnoideæ, Proteacee, Selaginee, Cyrtan- 
dree, et Ericaceæ, ceteris stirpibus associate obveniunt, sicque alteram tertiam vegeta- 
tionis regionem, stirpium habitu, numero et indole definitam pronuneiant. 
Accidit quidem nonnunquam ut species singule quedam, terris altioribus pecu- 
liares, vel ibidem frequentes, juxta fluminum aut rivorum ripas in regiones inferiores vel 
