FRIDERICI WELWITSCHII SERTUM ANGOLENSE. 17 
scariose-rigidulas, oblanceolatas, apice obtusiusculo apiculatas, leete rubentes, obiter pubescentes, 
13 poll. longas, 6-8 lin. latas, utrinque elevatim reticulato-venosas expansa. Semina perfecta non 
visa. Crescit hzc varietas satis frequens in collinis apricis arenosis inter pagum Lopollo et Morro 
de Lopollo, ad 5000 circiter pedum elevationem ; Decembr.-Januar. florentem, Maio demum 1860 
fructificantem legi. Exsic. Welw. Iter Angol. no. 1035. 
Observatio.—Stirps, ut videtur, late per Africam austro-tropicam diffusa, a clar. Dre. 
Kirk (fide spec. herb. Kew.) etiam in Zambesiæ editioribus (Highlands of Batoca-country, 
Jul.-Octobr. 1860) lecta. 
B. hypoleuca. (Tab. V. fig. 12.) 
Forma arborea, foliis subtus dense albo-tomentosis. 
Arbor parva, 12-pedalis et altior, habitu Cratego Arie Linn. non dissimilis, trunco recto, 4-1 ped. prope 
basin crasso, coma laxissima, depresso-dilatata; rami patenti-divaricati, crassi, varie curvi, ramulis 
abbreviatis robustis, apice ad ultimorum foliorum axillas florigeris. Folia quoad figuram iis varietatis 
precedentis subsimilia, etiam ad petioli insertionem glandulifera, sed omni sensu triplo majora et 
crassiora, petiolis 1-1 poll. longis, lamina 24-53 poll. longa, 13-14 poll. lata, apice obtuso sepius 
emarginata, basi non raro subcordata; juniora utrinque tomentosa, adultiora supra læte viridia et 
tenuiter pubescentia, subtus tomento denso albido obtecta. Flores majores, petala villoso-tomentosa. 
Fructus non observatus. Crescit sporadica et rarior in silvis subumbrosis maxime e Leguminosis 
constantibus ad altit. 4000—4500 ped., inter Mumpulla et Nene, ubi Octobr. 1859 c. alabastris et 
Decembri cum flore legi. Exsic. Welw. Iter Angol. no. 1036 [Vatica hypoleuca]. 
Observatio.—NV arietas admodum conspicua, extra Angolæ limites hucusque nondum 
observata, forsan species propria, sed fructu nondum cognito vix bene limitanda. Ceterum 
monendum habeo, stirpes perennes generatim, et inprimis arborescentes Flore Huillensis 
aliorumque districtuum Angole et Benguelle interiorum, ob silvarum incendia a pastori- 
bus ibidem vagantibus per secula quolibet anno repetita, quoad habitum et variarum 
partium indumentum maximopere variare, id quod precipue in variis Syzygü, Parinarii, 
Anone et Fici speciebus observare licet, quee in silvis nullo adhue incendio mutilatis qua 
arbores proceræ superbiunt, dum eædem species in pascuis proximis post combustionem 
silvarum enatis (a nobis nomine “dumeta secundaria" indicatis) nonnisi sub formis 
pygmæis, ceu frutieuli humiles sepius vix palmares sive pedales, ast densis ceespitibus 
crescentes, et nihilominus hocce in statu leete florentes atque fructificantes occurrunt. 
Ordo STERCULIACER. 
Trib. 1. STERCULIER, Benth. et Hook. f. Gen. Pl. i. p. 217. 
OcroLoBUs, Welw. gen. n. 
Flores unisexuales. Calyx campanulatus, tubo subcylindrico limbo octofido ; lobi coriacei marginibus late 
membranaceis induplicatis undulato-crispulis. Petala nulla. Staminum columna brevis, cylindrica, 
androphoro elongato-conico tomentoso imposita; antheræ perplurimæ in discum orbicularem vertice 
depressum connate.  Ovarii carpella perplurima, multiseriata, in eapitulum globosum gynophoro 
. brevi impositum conferta, capitulo basi verticillo staminum imperfectorum cincto; carpella turgida, 
libera, elongato-ovoidea, dense tomentosa, unilocularia ; stylus subnullus ; stigma sessile obiter bilo- 
bum; ovula plurima biseriata. Carpella matura 8-10 distincte stipitata, turgida, obovoidea vel 
VOL. XXVII. D 
