FRIDERICI WELWITSCHII SERTUM ANGOLENSE. 23 
Planta exogena anomala, &c., Thomson in Append. ad Speke, * Journ. of the Discovery of the Source of 
the Nile, p. 468 (1863). [Clar. Dr. Thomson solum pl. masc. vidit.] 
Genus summopere curiosum ast quoad ordinem, cui subscribendum, quidquam dubium, 
secundum acutissimi Hook. fil. sententiam Hamamelideas inter et Saxifragaceas ambi- 
guans. Hamamelideis tamen affinius videtur. Habitu hine Tetracarpeam Tasmanicam 
Hook. fil. (Saxifragacea) illinc quasdam Myrice vel Cliffortie species simulat, a quibus 
tamen florum, inprimis femineorum, et fructus forma longius distat. A Saxifrageis, 
cum quibus genus nostrum notis non paucis, et precipue gynecii structura trimera, 
ovulorum numero et situ nec non albumine copioso congruit, tamen floribus strictim 
dioicis, absentia omnis perianthii et disci, staminibus denique basi in stipitem concretis 
nec liberis et, quod forsan non omnino prætervidendum, succo balsameo-resinoso omnium 
partium differre videtur. A Rosaceis, quas inter planta nostra Spirearum tribui gynæcii 
fabrica aliquantulum accedit, nihilominus ob flores dioicos, calycis et corolle defectum, 
staminum numero diminuto et albuminis copiosi presentiam excludenda erit. 
Juxta systematis Endlicheriani principia genus Myrothammus prope Salicineas collo- 
candum esse videtur, quocum ordine floribus unisexualibus, absque ullo perianthio, in 
amentis ramulos terminantibus dispositis, staminum numero variante et filamentis inferne 
coalitis, carpellorum stigmatumque dilatatorum structura, eorumque ovulis numerosis, 
succo denique balsameo, in quibusdam Populi speciebus pariter obvio, et quodammodo 
etiam habitu et vitee tenacitate convenit, etiamsi imo hac in vicinitate ob ovarium tri- 
merum, albumen copiosum et folia opposita anomalum genus remanet. 
Species unica. 
MYROTHAMNUS FLABELLIFOLIA, Welw. J. c. t. viii. 
Habitat in dumetosis rupestribus editioribus Distr. Pungo Andongo, inprimis in Serra de “ Pedras de 
Guinga” inter 3000 et 4000 ped. altit., nec non in Distr. Huilla ad 5000-5500 ped. altit. loco 
“Morro de Lopollo” dicto. Decembr. Jan. floret; Apr. Maio fructificat. Exsic. Welw. Iter Angol. 
no. 1278 et 1279. : 
Stirps singularis fruticulum sistit plerumque 1-3-pedalem, sed in editis Distr. Huilla etiam humilem vidi 
et prostratum, Salicum alpestrium more Lichenum Muscorumque cæspitibus incumbentem ; e con- 
trario, expositione et solo magis faventibus semper erectus crescit et altitudinem multo majorem 
attingit; sic in Distr. Pungo Andongo, ubi in rupibus giganteis “ Pedras de Guinga ” dictis circa 
earum summa juga ultimam et fere unicam vegetationem fruticosam offert, frequens ceu frutex 5-7- 
pedalis occurrit, trunco interdum prope basim circumferentia 3-5-pollicari. Cortez cinerascens, lon- 
gitudinaliter late lamellosus, lamellis tenuibus facile secedentibus. Lignum album, densum, durum, 
grate aromaticum. Rami inferiores pauci, distantes, medium caulis versus frequentiores et densi- 
ores ramulisque crebre ramellosis decussatim oppositis, strictis, virgatis, novellis quadrangulis leete 
purpurascentibus, adultioribus cylindricis et cinereis, ¿-1 pollicem inter se distantibus, ad apicem - 
usque foliosis. Folia 5-7 lineas longa, 3-4 lin. lata, quoad figuram descripta apice plus minusve 
profunde dentata [dentibus 3-10, sæpius 6, obtusis vel acutiusculis, apice glandula terminatis], 
tempore humido erecto-patula, flabellatim expansa, utrinque glauco-viridia, durante autem hieme 
sicco arcte plicata et convoluta, brunneo-nigrescentia, et ramulis strictim adpressa; petioli semi- 
amplectentes, longe decurrentes, superiore parte carinati, apice excepto adnati et internodium vagi- 
nantes, adultiorum foliorum lamina delapsa, a ramulis subsoluti et una cum stipulis induratis per 
