42 FRIDERICI WELWITSCHII SERTUM ANGOLENSE. 
Habitat arborea in silvis primitivis Distr. Pungo Andongo ad 3000 ped. circiter altit., nec non in silvis 
secundariis densioribus Distr. Huilla inter 4000 et 5000 ped. alt., hic sæpius tamquam frutex 8-pe- 
dalis. Decembr. c. fl., Maio c. fr. necdum maturo lecta. Exsic. Welw. Iter Angol. no. 938. 
Distrib. geogr.—Abyssinia, Angola, Port Natal. 
Observatio.—Specimina Angolensia cum Abyssinicis a cl. Hochst. descriptis, et simul 
cum Icone Harveyana supra laudata optime conveniunt, calyces in stirpe Angolensi 
quidpiam puberulos (nec omnino glabros) si excipias. Ceterum nec mirandum, stirpem 
per Africam tropicam cis- et transæquatorialem divulgatam, et imo ditionem Natalensem 
invadentem maximopere variare. In silvis primævis convallibusque solo humoso donatis 
arborea crescit, 15-30-pedalis, habitu fere omnino Fraxini, in silvaticis autem macriori- 
bus solummodo frutex remanet, 5-8-pedalis, ramis elongatis tortuosis, hine inde sub- 
scandentibus, et tune Jasmini speciem non male fingens. Folia 3-5- vel, etsi rarius, 
7-foliolata interdum in uno eodemque ramo obveniunt; petioli nunc latius nunc angus- 
tius alati; foliola magis minusve acuminata; calyces nunc ore truncati nunc evidenter 
dentati, stamina inclusa vel subexserta etc. non raro in speciminibus unius ejusdemque | 
arboris invenienda; maxime autem species hæc respectu indumenti ramulorum, foliorum 
atque calycis florigeri variat, que organa nunc fere penitus glabra, nunc obiter puberula 
vel pubescentia, nunc undique sericeo-tomentella inveniuntur. Hane ulteriorem formam, | 
in editissimis petrosis Distr. Huilla mihi obviam, et aspectu sat singularem, hic propo- 
nere liceat tamquam 
B. tomentella. Ramulis, foliis calycibusque dense sericeo-pubescentibus vel albo-tomentellis. 
Habitat in Distr. Huilla montibus editis petrosis breve dumetosis inter 5000 et 5600 ped. alt. socialis cum 
Protea, Xylopee, Dombeye et Tarchonanthi speciebus, precipue in summis jugis de “ Morro de 
Lopollo. Martio 1860 c. flore et fruct. immat. lecta. Exsic. Welw. Iter Angol. no. 939. 
Frutex 5-pedalis, arbusculiformis, coma densius ramosa, preter indumentum sericeum forme typice 
omnino fidelis. Etiam hac in varietate, primum facile pro specie distincta habenda, ramuli fructiferi 
et folia adulta indumentum pro parte dejiciunt, et calyces dee vw fructus denique jam juveniles 
levigati sunt, quemadmodum in specie typica. 
Ceteroquin folia pinnata hane speciem strictim a duabus antecedentibus separant, : 
petioli alati demum et foliola sessilia illam primo jam intuitu ab affini Schrebera Swiete- — 
nioide Roxb., totius generis prototypo, distinguunt. 
Ordo APOCYNACEZÆ. 
Trib. Ecurrex, DC. Prodr. viii. p. 412. 
PACHYPODIUM, Lindl. 
Pachypodii genus, jam olim ab acutissimo R. Br. ob Echitis specierum Thunbergianarum 
ab Americanis notabilem discrepantiam, obiter indigitatum, demum a cl. Lindley in Bot. 
Reg. [1830] tab. 1321 institutum, nuper a cl. A. DC. (Prodr. viii. p. 423) locupletatum, - 
ne dicam reformatum fuit, characteri nempe generico “ glandulas 5 hypogynas” addente, - 
in Pachypodio | Echite Thbg.] succulento ab eo observatas, quas cl. Lindley in generis | 
sui definitione expressis verbis “absentes sive nullas" declarat*. Tres sunt species | 
x Glandulæ sive squamulæ quinque hypogynæ Echitis succulente Thunb. jam in icone hujus speciei, a cl. Jacquin 
in Bis ep tab. SO pro illo tempore perfectissima, sat clare depicte inveniuntur. 
