FRIDERICI WELWITSCHII SERTUM ANGOLENSE. 75 
lepis a Platylepide receptaculo hemisphærico (nec elongato-conico), squamis floriferis 
subcylindraceo-turgidis (nec plano-compressis), genitalibus in eorum rima basali sitis et 
liberis (nec intra squamæ utriculum inelusis), stylo typice trifido (nec constanter bifido), 
caryopsi demum trigona libera (nec biconvexa et in ipso squamæ fructiferæ utriculoinclusa. 
A Kyllingia, quacum species typica [i. e. Ascolepis eriocauloides Nees] a cl. Steudel 
in plantis Schimperianis Abyss. Sect. IT. no. 1195 et postea in Flora (Bot. Zeit.) loco supra 
citato conjungitur, nec non ab Isolepide, cui eadem species ab A. Rich. in Flor. Abyss. 
subscripta fuit, 4scolepis non solummodo genere, sed imo, uti ex supra allatis patet, 
tribu differt; non enim Scirpeis neque Cypereis, sed tribui Hypolytrearum prope Platy- 
lepidem adjungenda. 
-© Vegetationis modum quod attinet, species omnes densius laxiusve cæspitosæ crescunt, 
earumque individua, eximie socialia, capitulis innumeris hine vere et «estate prata 
paludosa, illinc autumnali tempore pascua montana humidiora denso agmine decorant, 
hocque modo, dum vix non semper cum Xyrideis, Eriocauloneis, Commelynaceis atque 
Irideis pumilis, colore et elegantia seque insignibus sociatæ, pascuis illis characterem 
peculiarem admodum variegatum imprimunt. Species singulæ autem vix unquam in 
eodem loco promiscue inter se crescentes observantur, et simul etiam rhizomatis indole 
atque perennandi modo inter se diverse, unde commode in duas sectiones divelluntur. 
Species nempe tenuiores rhizoma offerunt e culmorum basi carnoso-incrassata et bulbulis 
gemmæformibus, intra bulbi matricalis vaginas exteriores nascentibus fibrisque crebris 
gracilibus stipitatis laxe conflatum, dum contra species robustiores rhizomate gaudent 
lignescente, horizontali vel oblique descendente, ex quo culmi floriferi, basi itidem car- 
noso-tumidi, seriatim vel fasciculatim gregati assurgunt. Species rhizomate bulbulifero 
donate plerumque preecociores. sunt, sed individuorum vegetatio, etiamsi jam ineunte 
vere incipiens, ob bulbulorum in culmos florentes evolutionem successivam, pluviarum 
copia vel parcitate moderatam, in variis locis non raro ad æstatis finem usque exten- 
ditur, sicque crebris temperature et humiditatis vicissitudinibus exposita, unde, saltem 
pro parte, facies polymorpha capitulorum speciei maxime vulgaris, in diversis soli eleva- 
tionibus «que frequenter occurrentis (Ascolep. protee nostre) explicatur; species 
robustiores autem, rhizomate repente vel nodoso simulque profundius penetrante peren- 
nantes, tardius sese evolvunt, non nisi versus æstatis finem vel ineunte autumno flore- 
scere solent, sicque imbribus copiosioribus et longius persistentibus irrigatæ, nec non 
temperature vicissitudini minus subjecte, etiam quoad capitulorum magnitudinem 
spieularumque formam et colorem magis constantes inveniuntur. 
$ 1. Rhizoma tenuiter fibrosum, bulbuliferum ; caryopsis 4-3 lin. longa, vertice dilatato rotundato-obtusa *. 
l. ASCOLEPIS PROTEA, Welw. Culmis (floriferis) 3-10 poll. altis; foliis basilaribus [i. e. 
e bulbulis non nisi sequente anno culmiferis enatis] fasciculatis, angustissime linea- 
* Huic sectioni etiam species typica, nempe Ascolepis eriocauloides Nees, 1. c. (Isolepis Ascolepis A. Rich. 1. c.), 
in Abyssinie montosis primum a cl. Schimper, demum a C. Quartin Dillon lecta, inserenda. Speeimina sicca 
hujus speciei Schimperiana, quee in Herb. Kew. et in Museo Brit. prostant, sat bene cum descriptione Richardii 
conveniunt, excepta spieularum squama dorsali vacua, a Richardio prætervisa, sed certe obvia. Quoad habitum et 
capitulorum molem hxc species formis microcephalis Ascolepidis proteæ ß bellidifloræ nostrse satis similis, sed floribus 
L 2 
