26 VERSLAG VAN DE TWINTIGSTE ALGEMEENE VERGADERING 



afgerond vierhoekig en niet, gelijk de vorigen, met langsgroefjes 

 of streepjes voorzien , maar van eene korrelig schijnende opper- 

 vlakte , of 't geen men noemt squamœ granulata}. Ook hier 

 was het mij niet mogelijk de wijze, waarop zij ingeplant zijn, 

 duidelijk te zien , doch was tevens geen steeltje hoegenaamd 

 waar te nemen. 



Uit de familie der Elaleriden hcschonwde ik de schubbeljes 

 van Elater Umbalus en muriniis. Bij de eerste soort vond ik 

 twee verschillende vormen, die van den discus, groen op zwarten 

 grond, waren korter, ietwat breeder, spalelvormig , aan eene 

 zijde als afgekapt en lieten vrij groote tusschenruimten tusschen 

 elkander overig; die van den limbus, wit van kleur, waren 

 langer, smaller en geheel tegen elkander aangedrongen, zoodat 

 zij hier en daar elkander bedekten. De squamœ van Elater 

 murinus hadden eene zeer bijzondere gedaante , namelijk : zeer 

 langwerpig, gebogen, kegelvormig, aan eene zijde uiterst fijn 

 uitloopende , aan de andere zijde als afgescheurd ; zij waren 

 overlangs van uiterst fijne lijntjes of grocfjes voorzien. Opmer- 

 kenswaardig was hierbij , dat de inplanting zich aan het breede 

 einde bevond , 't geen juist het tegenovergestelde is van wat bij 

 de Lepidoplera plaats grijpt; overigens was van een steelljc ook 

 hier niets te zien. 



Men zal gereedelijk willen erkennen , dat deze vorm dien der 

 breedere of plattere haren van sommige zoogdieren nadert. Nog 

 sterker springt dit in 't oog bij de bekleeding van Saperda 

 populnea^ op wier dekschilden lange en smalle, eenigzins gebo- 

 gen schubben zijn ingeplant, die ieder onbevooroordeelde met 

 den naam van haren bestempelen zal , te meer omdat de in- 

 planting aan het dikke uiteinde zonder sleellje duidelijk te her- 

 kennen is. 



Doch de groote overeenkomst tusschen keverschubben en haren, 

 om niet te zeggen de identiteit van beide, komt het duidelijkst 

 uit bij de bekleeding van torren uit de familie der Melolonthi- 

 den. De schubbeljes van Melolonlha fullo ^ die afzonderlijk met 

 het ongewapend oog reeds te herkennen zijn , hebben eene 

 gebogen priemvormige gedaante, liggen op tamelijken afstand van 

 elkander, zijn ongegroefd of ongestreept en wit of geelachtig wit. 

 Wanneer men een klein stukje van de opperhuid van het dek- 

 schild zoodanig onder het microscoop plaatst, dat men het op 

 zijde beziet, zal men duidelijk bespeuren dat elk schubbelje met 

 het dikke einde ingeplant is in een groefje met eenigzins op- 



