MACROLYRISTES , EEN NIEUW fiESLACIIT VAN ORTIIOPTERA. '1 09 



vleugels zijn nu nog aan de bovenzijde donker- , aan de onder- 

 zijde lichter groen, met uitzondering van het bruine geluid-orgaan; 

 de ondervleugels zijn doorschijnend met groene aderen. De uit- 

 steeksels op het voorhoofd zijn donkergekleurd en het derde lid 

 der sprieten heeft een donker dwarsslreepje. De verbazend 

 lange sprieten zijn tot over de helft ros en verder bruin, welke 

 twee kleuren in elkander overgaan. Ik geloof, dat zij, uit meer 

 dan 100 leedjes bestaan, zeer ongelijk in grootte, zonder dat 

 daarin eenige regelmaat waar te nemen is en, op de 10 eersten 

 na, allen met korte haartjes dun bezet. 



De palpen zijn .als die van Meconema ; even als bij dat 

 geslacht ziet men hier op het prsesternum twee zeer lange 

 divergerende doornen en den meso- en metathorax op de borst 

 met twee bladvormige platen bezet, die aan wederzijde in scherpe 

 punten uitloopen. Het ruggeveld van den prothorax is eeniger- 

 mate uitgehold, vertoont twee duidelijke dwarsplooijen en eindigt 

 aan wederzijde in den reeds vermelden scherp getanden, donker- 

 bruinen kiel. 



De pooten zijn in het geheel zeer doornachtig , de dijen der 

 4 voorste pooten geenszins, die der achterpooten nagenoeg niet 

 verdikt; hunne uiteinden aan wederzijde van een scherpen stekel 

 voorzien ; de tarsen aan de zoolzijde donkerbruin. 



Bij het mannetje is de plaat onder den anus (plaque sous- 

 anale van Serville) in twee langwerpig driehoekige stukken ver- 

 deeld, welke eenigzins gebogen loopen en in scherpe spitsen 

 eindigen ; de legboor van het wijfje is 22 millimeter lang , 

 sabelvormig gebogen , scherp toegespitst met donkerbruine randen. 



Het merkwaardigste ligchaamsdeel komt mij voor te zijn het 

 geluids-orgaan van het mannetje, 't welk hier forscher van bouw 

 en grooter is dan bij elke andere bekende sprinkhaansoort. Bij 

 analogie redenerende naar hetgeen waargenomen is omtrent den 

 afstand, waarop men het geluid van onzen inlandschen grooten 

 groenen sprinkhaan duidelijk kan onderscheiden , veronderstel ik 

 dat men het gezang van den Macrolyristes wel op een kwartier 

 uur gaans afstand zal kunnen hooren. 



Het linkerdekschild , dat in de rust over het regter heen slaat, 



