MACROLYlllSTES IMPERATOR, VOLL, 117 



e wijken van den gewonen toestand niet af. Het blaasvormig 

 orgaan d^ draagt in dit levenslijdperk bij Rathke den naam 

 «een vliezige, met dojer gevulde maag», terwijl hij het volgend 

 gedeelte e, den « dmmen darm» noeml. Hoe dit zij, uit de 

 volgende figuur blijkt , dat het orgaan d eene min of meer 

 hartvormige gedaante heeft aangenomen , doordien de voormaag 

 c als 't ware gezonken is, zoodat zich weerzijds de maagbeurzen 

 ff beginnen te vormen. Vergelijkt men nu hiermede den toe- 

 stand in het volwassen dier, fig. 9 naar Léon Dufour, dan slaat 

 de voormaag c tusschen de beide maagbeurzen ff min of meer 

 naauw ingesloten. Een voorbeeld van zeer naauwe aansluiting 

 vond ik in Grijllotalpa Orientalis ^ voorgesteld fig. 10. l)e letters 

 duiden hetzelfde aan als in de beide laatste figuren. Opmerking 

 verdient hier nog de blaasachtige vorm van het begin der chijl- 

 maag d, die anders meer trechtervormig bleek te zijn. 



In den volwassen toestand komt , behalven de even voorgestelde 

 vorm , een ander voor , die veel meer aan dien van den jeug- 

 digen toestand van de larf herinnert. Bij Ephippiger Vitium 

 vond Léon Dufour de voormaag , fig. ile, tusschen de groote , 

 met eigene vaten gekroonde maagbeurzen ff gezonken , terwijl 

 geen grens tusschen hen en de chijlmaag d zigtbaar is. Locusta 

 viridissima nadert zeer den vorm van de Gryllotalpen. 



In al deze gevallen zagen wij geen spoor van benedenste 

 maagaanhangsels , maar het verband tusschen de eenvoudige 

 bovenwaarts gerigte beurzen met de chijlmaag is duidelijk geble- 

 ken. Laat ons nu zien wat er van de eerstgenoemde organen is. 



De ontleding van een groot getal veenmollen, zoowel inland- 

 sche als oostindische , bragt mij op het spoor van het ontstaan 

 der benedenste beurzen. Men kent den gewonen toestand uit 

 de negende en tiende figuur, maar zeldzaam ontmoeten wij dien 

 van figuur 4 en 8, In dezen laatsten vertoont zich aan den bodem 

 van elk der gewone beurzen d eene tepelvormige uitpuiling van 

 den wand e. In het individu fig. 4 zijn deze tepelljes worm- 

 vormige aanhangsels e geworden. Ware nu deze de algemeene 

 bij veenmollen voorkomende ontwikkelingsvorm , niemand zou 

 geaarzeld hebben hun appendices ventriculares superiores en 



