iâO ONTLEEDKüNDIGE AâNTEEKENING OVER 



aandacht waardig , dat er een tweede neerdalende of benedenste 

 reeks, *, bestaat. Zij schemeren door den laatsten, kegeivormigen 

 doorzigtigen ring, h^ heen. Deze ring eindigt bladvormig gevorkt 

 bij k ; de schub f draagt op hare zijstukken de cerei g g. 



Nog een enkel woord over de bovenvermelde pneumaciteit van 

 den Macrolyristes imperator^ met anderen vergeleken. Marcel 

 de Serres heeft zich , reeds voor vele jaren , met blaasvormige 

 verwijdingen der luchtbuizen bijzonder bezig gehouden. Hij 

 onderscheidt trachées vësiculaires avec des cerceaux cartilagi- 

 neux ou sans cerceaux^ waarop later weinig schijnt gelet te zijn. 

 Hij gaf eene afbeelding van die van Truxalis nasutiis ^ Deze 

 grootere en kleinere blazen staan wel met de gewone trachéen 

 in verband, doch zijn er te sterke wijzigingen van, om met de 

 door ons bedoelde te worden verward. Zij missen , zoover ik 

 hen waarnam , de weerzijdsche continuiteit van de chitineuse 

 (niet cartilagineuse) spiraaldraad , ook dan wanneer er enkele 

 ringetjes zijn overgebleven. Ik vond in de zoogenaamde Vecht- 

 krekel, Megalodon ensifer Serv . reeksen van luchtblaasjes zoowel 

 op de twee groote, doch eenvoudige maagbeurzen, als op de 

 maag en tusschen de kronkelingen der darmen. Zij verdienen 

 den naam van snoervormige {tracheae vesiculares moniliformes) , 

 doch hebben weinig dikte. Een gedeelte er van vormt als 

 't ware stralen , die uit een middenpunt voortkomen. Ik moet 

 in andere individuen het verband tusschen deze en de overige 

 luchtbuizen nog verder nasporen, maar vermeld hier thans deze 

 waarneming, omdat deze snoervormige organen zich aansluiten 

 aan die van Traxalis. De boven (blz. 114) aangeduide blaasvor- 

 mige verwijdingen in de luchtbuizen van onzen Macrolyristes 

 behooren niet tot de pas beschrevene , want de spiraaldraad 

 gaat onafgebroken door , makende slechts wijdere windingen. 

 Zij komen dus overeen met die , welke men , onder anderen , 

 bij Hydrophiliis piceus uitmuntend ontwikkeld vindt. 



Uit het medegedeelde en uit andere waarnemingen besluit ik 



^ Zie Mémoires du Muséum d'Histoire Naturelle. Tom, 4 (1818), pag. 323 et 

 845 siüv. PI. 15. 



