KLEINE ENTOMOLOGISCHE MEDEDEELINGEN. 129 



zak onderscheidt men een binnenste vlies , hetgeen min of meer 

 geplooid en van eene chitinaardige structuur is en eene mem- 

 brana propria , van eene taaije , korrelachtige zelfstandigheid. 

 Daaruit wordt, door eenige eigene spierbundels, welke de dwars- 

 sleuf openen , en door de zamentrekking der spieren van het 

 geheele lijf, eenige voeten ver, een stinkend vocht uitgespoten. 

 Dit afscheidingsvocht (volgens hem het uivezenlijke verdedigings- 

 wapen » der rups) reageert sterk zuur en vormt , bij het naderen 

 van een glasstaafje met ammonia liquida, terstond een dikken 

 nevel. Daardoor verleid, hield C. dit zuur eerst voor vrij zout- 

 zuur^ doch hij nam later waar, dat dit vocht niet door nitras 

 argenti wordt geprsecipiteerd en meende het toen als azijnzuur 

 te mogen aanmerken.» 



De overige opgaven van den Schrijver, aangaande den bouw 

 der violette draden, welke uit den staart-gaffel of -vork van het 

 achterlijf te voorschijn treden, daarlatende, alsmede onder op- 

 merking, dat het scheikundig onderzoek ter bepahng van den 

 aard der genoemde zure vloeistof te onvolledig is medegedeeld, 

 om daarop te kunnen vertrouwen, — herinneren wij aan de 

 steeds nog voortdurende duisternis, waarin het werkzaam begin- 

 sel (of misschien de werkzame beginselen) der scherpe se- en 

 excreties van sommige rupsen-soorten is gelmld, even als de 

 wijze ^ waarop deze vloeistoffen worden uitgedreven. Zoo, onder 

 anderen , beschreef Noël Humphreys , in the Intellectual Obser- 

 ver voor September 1862, hetzelfde apparaat geheel anders. 

 Volgens hem toch heeft deze rups « een uitsteeksel onder aan 

 den kop, met vele openingen, waardoor eene bijtende vloeistof, 

 als door een gieter, wordt uitgespoten!» — Hoe dit zij, de 

 zure geaardheid van het scherpe vocht, dat bij andere prikke- 

 lende rupsen ook op de huid , aan den wortel van , of zelfs in de 

 huren kan worden aangetroffen, — volgens Leydig, analoog aan 

 de inrigting der haren van den brandnetel {Urtica urens en a.), 

 schijnt vast te staan. Dit zuur echter, eerst door Katzeburg 

 met den collectiefnaam van «rupsenzuur» {acid. erucinicum) aan- 

 geduid, is sedert door Will, althans bij Ph. {Bomb.) processionea 

 en chrysorriioea ^ niet alleen aan de huid en de haren, maar 



