98 SCIAPHILA ICTERICANA HAW. EN HARE SYNONIMIE. 
Onderzijde. Bovenvleugels grauw; voorrand, achterrand en 
franje geelachtig wit. Ondervleugels, met de franje, vuil wit. 
Met deze exemplaren komt Wood’s Longana, Fig. 997, wel 
niet in alle opzigten overeen, maar zij geeft er toch eene goede 
voorstelling van. Exemplaren als de beschrevene zijn mij tot 
nog toe alleen uit de Hollandsche duinstreek voorgekomen. Om 
te kunnen zeggen dat deze vorm daar constant is, zou men 
echter meer voorwerpen moeten vergelijken dan ik doen kan. 
Al de Geldersche wijfjes zijn meer of minder afgevlogen. Ik zal 
er daarom alleen dit van zeggen, dat de bovenvleugels vuil 
wit zijn met oker tint. De eerste band is onduidelijk, en de 
tweede lost zich op in afzonderlijke binnenrands- , midden- en 
voorrandsvlekken. Bij andere 22 is de geelachtig-witte grond- 
kleur met een menigte bruine stippen, of zeer kleine vlekjes 
bezet, die ik als overblijfselen beschouw van de gedeeltelijk 
afgevlogen gereticuleerde bedekking; de banden zijn bruin 
(Hübner’s Lutosana, fig. 2002). Een enkel zeer gaaf 2, te Velp 
gevangen, heeft bleek okerbruin bestoven bovenvleugels, waarop 
zich de grondkleur alleen vertoont als een geelwitte straal, die 
regt in de vleugellengte loopt tusschen de voorrands- en mid- 
denvlek van den tweeden band, beginnende op 4 der vleugel 
lengte en aan den achterrand eindigende, hoewel aldaar minder 
duidelijk. Op dit exemplaar zijn ook de banden zeer onvolko- 
men en flaauw. Van de eerste ziet men niet veel meer dan de 
tandvormige verlenging, die op de vleugelvouw rust, en van 
de tweede zijn alleen de bovenrands- en middenvlekken aange- 
duid. Dit 9 helt dus sterk tot het eenkleurige over. Eigenaardig 
is de lichte straal, waarvan men ook op andere exemplaren 
sporen vindt. 
DE MAN. 
Vlugt van 20 mm. tot 154 mm. Een exemplaar slechts 14 mm. 
Breedte der bovenvleugels bij de grootste voorwerpen 4 mm., bij 
de kleinste 5 mm. 
Bovenvleugels met glans, eenkleurig, grauwachtig oker, alle 
