170 STUDIEN OVER DEN PHOLCUS OPILIONOÏDES SCHRANK. 
der zelve hare eigen cocon’s heeft opgegeten“. Trouwens dat zij 
daartoe eetlust genoeg kon hebben gehad, mag afgeleid worden 
uit de omstandigheid, dat ik haar in veertien dagen haren cocon 
geen enkele maal heb zien loslaten. Honger behoefde nogtans 
de aanleiding niet geweest te zijn, want voortdurend bragt ik 
nu en dan eene levende vlieg in het glas, aan welke zij echter 
zich niet scheen te stooren. ‘tis ook mogelijk dat de moeder be- 
speurd heeft, dat hare ovula onvruchtbaar waren, want deze bleven 
even klein, terwijl mijn derde Pholcus-cocon, bijna eene maand 
door de moeder gespaard, duidelijk het toenemen in grootte 
en kleursverandering der eitjes waarnemen liet. Tot beter be- 
grip van het bovenstaande herinnere men zich, dat de Pholcus — 
even als Dolomedes, Ocyale, Scytodes en enkele anderen, — 
haren sphaerischen eijerzak niet vrijelijk afzet, of dien op de 
wijze der Lycosae aan het achterlijf medesleept, maar dien ge- 
durende meerdere weken , vóór aan de monddeelen, deels met 
de palpen gesteund, tusschen de kaakhaken voortdurend * vast- 
houdt. Ik heb daarbij niet goed kunnen opmerken, of tevens, 
zoo als sommige schrijvers daar bijvoegen, de cocon ook «eeniger- 
mate aan het sternum wordt vastgekleefd. ” 
Eene andere opmerking omtrent de ovulatie der Pholcides be- 
treft de vraag: of het wel juist zij wat verschillende araneologen 
beweeren, «dat de Pholcus geen eigenlijk gezegden cocon maakt , 
maar dat diens eijeren-verzameling geheel bloot zoude zijn.» Men 
weet , dat deze ovula inderdaad niet alleen betrekkelijk groot, 
maar ook ieder op zich zelve duidelijk zigtbaar zijn, hetgeen 
Claparède zoo voortreffelijk heeft gediend voor zijne beroemde 
mikroskopische waarnemingen sur l'évolution des araignées, daar 
de Pholcus het eenige spinnengeslacht is, voor zoover mij be- 
kend, dat een cocon maakt waarin de ovula niet geheel en al 
1 Misschien geschiedt dit alleen in den gevangen staat, even als bij sommige ge- 
wervelde dieren, onder anderen onze gewone Æzismuis, die ik ook meer dan eens al 
hare jongen heb zien verslinden. 
= = Siemaschko schijnt dit niet te hebben geweten. Althans hij schrijft bij gele- 
genheid van het vangen van een 9, dat zij „das Cocon zicht im Stiche liess, 
sondern in den Fangzähnen wegtrug.” Ook maak ik uit zijne mededeeling verder 
op, dat hij dus ook, als wij hier, den Pholcus te Petersburg slechts zelden te 
zien kreeg. 
