OPMERKINGEN OMTRENT UITLANDSCHE ASILIDEN. 209 
soorten slechts als varieteiten moeten beschouwd worden, en 
hij kan daarin wel gelijk hebben. Zijne Laphria Shalumus 
althans, die hij als synoniem bij Spectrum citeert, komt onder 
anderen door de zwartbruine streep over de dijen meer met 
Dux overeen. 
Dasypogon Nomada en Histrio zijn beiden nog door typische 
exemplaren in het museum vertegenwoordigd en behooren, 
wegens de lange dunne sprieten en de overige kenteekens, tot 
het geslacht Scylaticus Löw. 
Van Damalis maculata bevinden zich evenzeer de Wiede- 
mann’sche typen in het museum. De zwarte zijvlekken van het 
achterlijf krijgen somtijds, vooral op de laatste ringen, zoo 
groote uitbreiding, dat er niet veel meer dan roodgele insnij- 
dingen overblijven. 
Asilus Belzebul schijnt in het museum niet meer voorhanden te 
zijn. Wel vind ik er, doch onder een ander etiquet , eene groote 
Asilide van Montevideo, waarop Wiedemann’s beschrijving min of 
meer past, doch niet zoo, dat ik deze als 4. Belzebul zou durven 
bestemmen. De vleugeladeren van dit exemplaar duiden zelfs meer 
eene Laphrine dan eene Asiline aan, doch bij het ontbreken van 
het derde sprietenlid is het zelfs niet met zekerheid te bepalen 
tot welke dezer beide groepen dit voorwerp moet worden gebragt. 
Van dsilus Hercules bestaat nog het typische exemplaar, een 
enkel &, en waarvan reeds, toen Wiedemann de soort beschreef, 
het derde lid der sprieten verloren was gegaan. Het is daar- 
door zeer moeijelijk het geslacht te bepalen, waarin deze soort 
thans behoort opgenomen te worden, of indien er een nieuw 
geslacht voor haar moet worden gevormd, de plaats aan te 
wijzen, waar dit zou dienen gerangschikt te worden. Bij de 
overigens naauwkeurige beschrijving van Wiedemann zal ik nog 
het volgende voegen. De gezigtsbult is groot en neemt ruim 
de onderste helft van het gezigt in; de knevelbaard is digt- en 
fijnharig; het achterlijf is lang en smal; de & genitaliën zijn 
klein en steken als een paar naar binnen gebogen tepels uit ; 
de vleugels zijn korter dan het achterlijf en aan de tweede 
helft van den voorrand sterk verbreed; de randcel is tevens in 
