LXXII V E K S L A G. 



der monddeelen, doordien de tong (ligula) bijna geheel behaard 

 en veel langer is dan de labiaalpalpen , terwijl zij ook de lens- 

 vormige verdikking aan het eind mist, als ook door den vorm 

 van het scutellum, die bovendien bij het nieuwe genus voor 

 beide sexen dezelfde is. — Van het geslacht Anthidium onder- 

 scheidt het zich vooreerst door het gemis van de tot het 

 meevoeren van het stuifmeel dienende borstels aan de buik- 

 zijde van het achterlijf, waarmede waarschgnlyk eene parasi- 

 tische levenswijze in verband staat, en ten andere doordien 

 de eerste geleding der labiaalpalpen ongeveer drie maal zoo lang 

 is als de tweede, terwijl bij Anthidium de eerste een weinig 

 korter is dan de tweede. In het beloop der vleugeladeren bieden 

 deze geslachten geene standvastige verschillen aan. 



Behalve de beide sexen van Parevaspis abdominalis Smith , 

 afkomstig van de eilanden Java, Engano en Banca, bezit 

 's Rijks Museum (P. carbonaria Smith is er niet vertegenwoor- 

 digd) een wijfje van eene derde soort, uit Japan, die door 

 Spreker Parevaspis basalis wordt genoemd en waarvan hij de 

 volgende beschrgving geeft : 



WgiQe. — Lengte 14, vleugelspanning 27 mm. — Kop en 

 thorax zwart, zeer digt met grove puntjes bedekt; de voorrand 

 van het kopschild en de zijden van het aangezigt wit behaard; 

 tusschen de basis van de sprieten, die zwart zijn, een fijne kiel 

 in den vorm van eene overeind staande stemvork. Het eenigszins 

 over het eerste achterlijfs-segment uitstekende schildje bedekt 

 met puntjes grover dan die van kop en thorax, de achterrand 

 ter wederzijde gebruind, op het midden flaanw ingesneden; de 

 tegulae zwart, langs de randen een weinig gebruind, digt met 

 fijne puntjes bedekt. De vleugels gebruind, aan den wortel 

 bijna helder, met min of meer violetachtigen goudglans voorzien ; 

 de vleugeladeren zwart. De pooten zwart of donkerbruin; de 

 tarsen aan de onderzyde met korte roestbruine haartjes bedekt; 

 de scheensporen lichtbruin ; de klaauwtjes der tarsen aan den 

 wortel licht, aan het eind donkerbruin, en op het midden van 

 een tandje voorzien. Het achterlyf bijna onbehaard, steenrood 

 van kleur met uitzondering van de eerste helft van het eerste 



