VERSLAG. LXXni 



segment die zwart is; de segmenten met grove puntjes bedekt 

 (met uitzondering van een' smallen gladden zoom langs den 

 achterrand der vijf eerste segmenten), welke bestippeling aan 

 de zijden digter is dan op het midden en naar het eind van 

 het achterlijf digter wordt, zoodat het laatste segment het digtst 

 daarmede bedekt is. Het laatste segment is voorts breed afge- 

 rond, aan de zijden onregelmatig getand, de achterrand een 

 weinig opgebogen en op het midden zeer flaauw ingesneden, 

 welke insngding zich over het midden van de rugvlakte als een 

 bijna onmerkbare langskiel voortzet. De een weinig uitgeholde 

 buikvlakte van het laatste segment is eenigszins toegespitst, met 

 afgeronde zijden, aan wier basis een fijn tandje voorkomt; op 

 het midden van de basis neemt men een naar achteren uit- 

 gebogen dwarskiel waar. 



Eindelijk, ten derde, vermeldt dezelfde Spreker (de heer 

 Kitsema) nog het volgende, als eene bgdrage tot de kennis der 

 synonymie van Pulex Talpae Curt. In the Zoological Record for 

 1870 zag hij op blz. 443, dat de heer Bold in the Natural History 

 Transactions of Northumberland and Durham had medegedeeld, 

 dat Pulex Talpae Curt, door hem te Cheviot (zuidelijke grens 

 van Schotland) op eene veldmuis {Arvicola arvalis Pall.) gevangen 

 was. Daar Spreker tot dusver deze vloosoort niet gezien 

 had en zij volgens de beschrijving en afbeelding van Curtis 

 {British Entomology, vol. Ill (1826) n" 114) na verwant moest zijn 

 aan de door hem beschreven Pulex obtusiceps {Tijdschr.v. Entom. 

 2'" ser. dl. III. (1868) blz. 173 pi. 7) verzocht hij den heer Bold hem 

 een of twee van zijne exemplaren te willen zenden, aan welk 

 verzoekopdemeestwelwillendewijze werd voldaan. Bij onderzoek 

 bleek echter dat de gezonden exemplaren volkomen beantwoordden 

 aan de beschrijving van Pulex obtusiceps. Hij deelde zyne be- 

 vinding aan den heer Bold mede, en verzocht kort daarop aan 

 den heer Frederick Smith, Adsistent aan het Britsch Museum, 

 om het typische exemplaar van Pulex Talpae, dat zich volgens 

 Curtis in het Britsch Museum moest bevinden, ter onderzoek 

 te mogen hebben. Eerst ontving hy hierop een brief van den 

 heer Bold, waarin deze schreef dat de exemplaren, die hg ter 



