128 DIPTKROLOtìlSClIE AANTEEKEMi\GEN. 



eenmaal in Julij te Zutpìien ving ; C. hicolor Meig. , waarvan een 

 exemplaar door mij te 's Gravenhage en een tweede door den 

 heer Piaget te Rotterdam werd gevangen; alsmede C. spinipes 

 Panz., die door den heer Piaget te Rotterdam werd aangetroffen. 



C. Irichoplerus Meig. , Winn. en C. geniculalus Guérin zullen wel , 

 even als C. coslatus Zett. ^ de soort zijn, die Linnaeus met zijne 

 Tipula bipimdala bedoelt. C. ferrugineus Meig. werd door Macquart 

 reeds vroeger in de Diptères du nord de la France als C. fidviis 

 beschreven en moet dus den laatstgemeldeu naam dragen. Evenzeer 

 komt C. variegalus Winn. in hetzelfde werk van Macquart voor 

 als C. unima culai lis , welke naam derhalve moet blijven. Ook is 

 C. copwsus Winn. ongetwijfeld dezelfde als C. niveipennis Meig. 

 en leucopezii Meig., en zijn deze op hare beurt weer niet te 

 onderscheiden van C. albitarsis, door Wiedemann in het Zoolo- 

 gisches Magazin (deel 1, bl. 67) beschreven, zoodat de laatst- 

 gemelde naam de oudste is. 



Van het geslacht Corijnoneura heb ik twee soorten leeren kennen : 

 C. sculellata Winn., waarvan het ?, te Driebergen gevangen, 

 mg door den heer Six werd medegedeeld, en eene nieuwe soort, die 

 ik bij den Haag, ook alleen in ?, aantrof en die hieronder zal 

 worden beschreven. 



Wat het geslacht Chironomus aangaat, op de vorige winter- 

 vergadering, te Leiden gehouden, heb ik voorgesteld dit, wegens 

 zijne groote uitgebreidheid, in eenige kleinere geslachten te 

 verdeelen '). Niet alleen dat het overzigt van het groote aantal 

 soorten door zulk eene splitsing gemakkelijker wordt gemaakt, 

 maar ook ter wille van eene wenschelgke gelijkvormigheid in 

 het systeem kon een zoo uitgebreid geslacht op den duur niet 

 wel blijven bestaan nevens zoovele geslachten van veel minderen 

 omvang, waarin zich reeds de verwante familiën hebben opge- 

 lost. Het zal niet ongepast zijn, wanneer hier nog eens op die 

 verdeeling wordt teruggekomen, en de voornaamste kenmerken 

 worden opgegeven , waardoor de zeven geslachten, uit Chironomus 

 gevormd , zich van elkander onderscheiden. Ik zal daarbij tevens 



1) Zie het verslag van die vergadering, in deel VIII (2de serie) van dit Tijdschrift, 

 hlz. LXIX. 



