188 HYMENOPTERA VAN NEDER-GÜINEA. 



waarin zooals wij hierboven gezien hebben P. Brelonii Guér. 

 wel degelgk te huis behoort. 



Het exemplaar door Taschenberg beschreven is afkomstig van 

 Chartum in Nubië, Dahlbom's P. xanthocerus van den Senegal. 



10. Pompüus elongatus, nov. spec. (Plaat 11, fig. 3.) 



Deze soort, waarvan ik een mannelijk exemplaar voor mij heb, 

 behoort evenals n" 9, n" 11 en n" 12 tot het genus Pompilus 

 zooals dit door Taschenberg t. a. pi. begrensd is, ^) en is na 

 verwant aan P. Capensis Dahlb. (Hym. Eur. I, p. 49). 



De donkerbruine kop is meer hoog dan breed; de binnen- 

 rand der evenwijdig geplaatste zamengestelde oogen is boven 

 het midden eenigszins ingebogen ; het kopschild is aan den onder- 

 rand regt afgesneden, de hoeken echter zijn afgerond; ter 

 wederzijde van den grond der sprieten is het aangezicht met 

 zilverglanzige haartjes bedekt; de sprieten zijn bruin van kleur, 

 aan de onderzijde lichter dan aan de bovenzijde, slechts flaauw 

 gebogen (niet omgekruld) en in het midden eenigszins gezwol- 

 len; de bovenlip is donkerbruin, op het midden zwart; de 

 bovenkaken en de palpen zijn bruinachtig geel, de eerste met 

 donkerbruine uiteinden. 



De prothorax, het mesonotum, het scutellum, het postscutel- 

 lum en de tegulae zijn donkerbruin, de achterrand van het pro- 

 notum bruinachtig geel, het overige gedeelte van den thorax 

 koolzwart met een' flaauwen weerschijn; de gladde metathorax 

 is naar achteren afgerond en van een' breeden dwarslgst voor- 

 zien. De vleugels zijn fraai geel met zwarten zoom, deze 

 strekt zich in de voorvleugels uit over de tweede helft van 

 de radiaalcel, over het grootste gedeelte van de derde cubitaal- 

 cel, over de tweede helft van de apicaalcel en over de geheele 



1) De kenmerken die Taschenberg aan zijn geslacht Fompilus toekent zijn : Spaar- 

 zaam bedoornde of beborstelde ronde achterscheenen , de doorns soms in rijen geplaatst. 

 De mediaal- en submediaalcel der voorvleugels van gelijke lengte, hetgeen echter niet 

 altijd volkomen, het geval is. De discoïdaalader houdt meestal voor den vleugelzoom op. 



Vervolgens deelt hij dit geslacht in tweeën, al naar gelang de klaauwtjes der tarstn 

 tot op het midden van een' kleinen, of tusschen het midden en het eind van een' 

 grooten tand voorzien zijn, in welk laatste geval de klaauwtjes gegaffeld zijn. Tot A'^ 

 eerbte afdeeling behoort n°9, n« 10 en n" 11, en tot de tweede n° lü van dezp collectie. 



