222 MAMILLO CÜRTISEA WEYENB. 



boven- en onderopening met eenige losse draden digt gesponnen 

 en in het begin van September veranderen zij in poppen, die 

 reeds weinige uren na de afstrooping der rupsenhuid donker- 

 bruin gekleurd zgn. 



De pop kenmerkt zich door twee platte oorachtige uitsteek- 

 sels voor aan den kop, als twee plaatjens die met elkanders 

 binnenvlakten een hoek vormen; op den rug van den thorax 

 is een sterk uitpuilende lijn of kam, en met de loupe op het 

 midden van eiken ring des achterlijfs een krans van weer- 

 haakjens te zien. De anaalring vertoont een zamengedrukt , 

 plat, eenigszins wigvormig staarteind en daarom heen enkele 

 kleine doorn tj ens of wratjens. 



In het begin van October verschenen de vlinders meest in 

 den morgen; bij het uitkomen wordt het kleine driehoekige 

 plaatjen, dat de beide hoorntjens draagt, van de poppenhuid 

 afgeligt. Eerst tegen den avond is de vlinder vliegvaardig. 



De algemeen e kleur van den vlinder is geelgrijs, min of 

 meer roomkleurig en hg is geheel met zwarte stippen bezaaid. 



De kop is donkerder en het voorhoofd puilt als een driehoek 

 tusschen de groote zwarte oogen vrij sterk uit. De wortel der 

 sprieten is verdikt en de sprieten staan op dezen wortel geleed 

 en zijn fijn kamvormig, bij het mannetjen fijner dan bij het 

 wijf jen. De thorax is groot en zwaar bedonsd, grijsaehtig-room- 

 kleurig, het achterlijf is grauw. De bovenvleugels zijn grijsachtig- 

 roomkleurig met vele zwarte stippen en vertoonen twee zwarte 

 lijnen, die iets beneden het midden van den binnenrand be- 

 ginnen en in den vleugelpunt uitloopen. Deze Ignen staan digt 

 nevens elkander, convergeeren in den vleugelpunt en de bovenste 

 is donkerder dan de tweede. Het gedeelte van den vleugel 

 dat onder deze lijnen ligt, is donkerder en wordt min of meer 

 potloodkleurig. De voorrand is donker, hetgeen vooral op het 

 achterste derde gedeelte zeer duidelijk is. Van het midden van 

 dit achterste derde gedeelte loopt een lyntjen in een kleinen 

 boog naar den vleugelpunt, welke door het te zamen loopen 

 dezer Ignen vrij donker wordt. Ongeveer in het midden van 

 den afstand tusschen den vleugelpunt en den vleugelwortel , op 



