MAMILLO CURTISEA WEYENI5. 223 



een afstand van drie millimeter van den voorrand, ziet men 

 eene ongesehubde plaats in den vorm van twee onregelmatige 

 driehoeken, die met een der zijden met elkander zijn vereenigd. 

 De ondervleugels zgn in twee helften door eene kromme donkere 

 lijn verdeeld; eigenlijk verdient deze lijn den naaii van een 

 band, welks bovenrand eene zwarte lijn vormt; de kleinere 

 bovenhelft dezer vleugels is grauw, de grootere onderhelft heeft 

 de kleur der bovenvleugels. Overigens zijn onder- en boven- 

 vleugels vrij wel aan elkander gelijk. De franje is lichtgrgs. 

 De ondervlakte der vleugels is grauw met vele zwarte stippen 

 en aan den achtterrand eenigszins bruin bestoven. De dijen en 

 scheenen zijn zeer bedonsd en van de algemeene ligchaams- 

 kleur; de tarsen zijn onbedonsd en zwartachtig. 



Het verschil tusschen den mannelijken en vrouwelijken vlinder 

 bestaat hierin, dat het mannetjen kleiner is, terwijl zgn achter- 

 lijf gepluimd eindigt en op den rug een weinig rood bestoven is. 

 Ook de vleugelpunt der bovenvleugels is een weinig rood be- 

 stoven en bepaald rozenrood gekleurd is de binnenrand der 

 voorvleugels, vooral onder den dwarsbaad. Deze roode teeke- 

 ning is bij de mannetjens zeer geprononceerd. 



De lengte van het mannetjen is 15 millim. , van het wgfjen 

 20 millim. ; de vlucht is ongeveer <? 35 millim. , ? 55 millim. 



De eijeren zijn lang met afgeronde uiteinden en hoog geel 

 van kleur; zy worden bg kleine hoopjens, van drie tot acht, 

 aan elkander gekleefd. 



De eerste toestanden dezer soort waren reeds aan Curtis 

 bekend en hij heeft die afgebeeld en beschreven, de vlinder 

 bleef hem echter onbekend en daarom heeft hij de soort niet 

 benoemd. Het opstel van Curtis is mij echter niet toegankelijk 

 en bleef mij onbekend; de mededeeling er over dank ik aan 

 Prof. Burmeister. 



Ik meende daarom reden te hebben de soort naar den ver- 

 dienstelijken zooloog Curtis te benoemen. 



Buenos-Aires 1872. 



