meer verschillen vinden , maar ik heb lot dusverre verzuimd 

 deze doelen aan levende of verseli gevangen voorwerpen te on- 

 derzoeken ; bij verdroogde eiemplaren , allhans van de kleinere 

 soorten , zijn zij moeijelijk te zien , wijl zij dan meestal door 

 hun teeder zamenstel zijn ineengekrompen. 



Ten deinde schijnen ook inzonderheid de vorm en het ader- 

 beloop der vleugels zeer goede kenteekens ter onderscheiding 

 der soorten aan Ie bieden. 



Slechts ééne enkele maal heeft Meigen daarvan gebruik ge- 

 maakt , toen hij bij C/i. opacus de kromme vork der onder- 

 ste vorkader aanduidde , en Zetterstedt heeft eene dergelijke af- 

 wijking in meerdere of mindere mate ook bij eenige weinige an- 

 dere soorten opgemerkt. Men kan echter niet zeggen , dat over 

 't geheel door deze schrijvers aan het aderbeloop der vleugels de 

 aandacht is geschonken , die het verdient. 



Wel is waar , hebben de vleugeladeren bij het gelicele ge- 

 slacht denzelfden type , en is het aantal en de verdeeling der ade- 

 ren en der cellen bij alle mij bekende soorten dezelfde , doch 

 niet alzoo hunne plaatsing en rigting. 



Voor de benaming der aderen en cellen mogen de beide af- 

 beeldingen op Plaat 1. fig. 16 en 17 dienen. 



De aderen zijn de volgende : 

 De r andader of voorrandader (1-4-2) loopt langs den voor- 

 rand, van den w^ortel tot gewoonlijk niet ver van de spits, 

 waar zij echter altoos niet even duidelijk eindigt. 

 De onderrandader (3-4) loopt daaronder en eindigt in de 



randader op meestal ongeveer 3-4 van hare lengte. 

 De dwarsader (5) is klein en ligt veeltijds even vóór het 

 midden der vleugels. Het is deze , die soms met donker- 

 der kleur geteekend, alsdan het zwarte stipje vormt, dat 

 men in de vleugels waarneemt. 

 De tusschenader (5-2) loopt van de dwarsader tot boven de 



spits. 

 De middenader (6-7) doorsnijdt den ganschen vleugel over 

 zijne lengte , van den wortel af tot aan of iets onder de spits. 



