65 



en daaronder de witte voelhoorn tjes (verg. Fig. 4). Na de voor- 

 laatste vervelling is de kop der larve helder geel met eene 

 vrij groote bruinachtig-oranjekleurige vlek op den schedel ; 

 de oogen staan alsdan in meer cirkelronde zwarte vlekken 

 (verg. Fig. 5.). 



De larven worden bijna 4 centimeters lang. 



De zes voorpooten zijn witachtig groen , zeer bleek , met bruine 

 klaauwtjes en een breeden , eenigzins platten vorm van het 

 voorlaatste lid. Acht paar buikpooten zijn er, zonder klaauwen 

 of haakjes , lichtgroen van kleur en dus 22 pooten in het ge- 

 heel. Ovei den rug loopt eene donkerder groene streep. Aan 

 iedere zijde van het lijf zijn negen langwerpig ronde luchtgaten 

 en daarboven een klein rond spuitgaatje (verg. Fig. 6.) , zijnde 

 de mond van eene klier , waaruit ook deze larve , even als die 

 van Ahia aenea (verg. l^Deel, bl.l44) bij aanraking een on- 

 gekleurd vocht spuit. Westwood heeft opgemerkt dat het spui- 

 ten van vocht sterk vermindert en eindelijk geheel verdwijnt 

 bij larven , die niet in de vrije natuur leven. Ik vermoed , dat 

 hij zijne larven te droog voedsel gaf, doch erken dat enkele 

 voorwerpen omtrent aanraking en behandeling vrij apathisch zijn. 

 Raakt men evenwel de larve te hard aan , zoo laat zij zich 

 terstond op den grond vallen. 



De maskers leven tot in de laatste dagen van Julij en voeden 

 zich met de bladeren van den gewonen hagedoorn of meidoorn ; 

 zij houden zich over dag schuil onder het loof en kruipen eerst 

 met de avondschemering weer naar buiten om te eten. In de 

 laatste dagen van Julij of het begin van Augustus sponnen zich 

 steeds mijne larven in cocons in , die zij tegen de takjes der 

 hagedoornen of tusschen de bladeren of wel tegen de hoeken 

 en den bodem van haar verblijf vasthechtten. Deze cocons 

 waren hard en vast , gelijk aan die van (7. variabilis , maar 

 zeer verschillend van die van C. Âmerinae , welke netvormig 

 zijn. De best gevoede en eerst volwassen maskers spinnen 

 bruine cocons (verg. fig. 7.) de zwakkeren en die later zich 

 inspinnen , gelen. 



Wanneer men in Maart van het volgende jaar de cocons 



