93 M 
C H ION E A. 
Novum Genus, e Dipterorum Ordine Tipulariarum 
Familia. 
Satis nota est res in ipsa hieme, dum coeli 
temperies fit mitior longioris temporis tractu, in- 
sectorum multitudinem super nives et glaciem ap- 
parere, praesertim in sylvis et ubi arbusta adsint. 
Quae quoniam animalcula tunc super nivem candi- 
dam et glaciem facilius observantur et capiuntur, 
quam dum versantur supra terram in gramine et 
sub foliis, excursiones eorum istae hiemales praebe- 
re solent Entomologo saepe messem haud contem- 
nendam, hoc gratiorem quod non erat exspectata, 
et quod ipsum inter naturae universalem soporem 
quasi moribundae monet, mortem istam non esse 
veram verum somnum quendam. 
Specimina nonnulla talium messium super gla— 
ciem Cl. Ljungh in Act. Holm. anni 1817, ı, p. 142 
enarravit, sed numerus specierum insectorum hoc 
modo inventorum facile multum potest augeri. 
Praesertim Stꝙhylinii quidam magna multitudine 
adesse solent, nec aranearum species quaedam su- 
per nives silvestres sunt rarae. Sed plerorumque 
sub hieme occurrentium insectorum pigritia quae- 
dam, sub aestate minime iis propria, satis ostendit, 
. 
hiemem non esse tempestatem justam vitae et vi- 
goris eorum, sed ex sopore excitata sine consilio si- 
ne consilio circumvagari. Quod idem tamen non 
videtur accidere insectis proprie dictis hiemalibus, 
quae hoc habent distinctionis, quod vix nisi hieme 
occurrant frequentiora, et ope structurae corporis 
propriae possint degere super nivem sine molestia, 
atque etiam sub frigoribus levioribus vitae vigorem 
conservent. Ejusmodi sunt species quaedam Podu- 
rae, inprimis nota illa quae nivalis cognominatur, 
cujus tot apparuerunt nonnunquam innumerabilia 
millia, si nuntiis ex provinciis allatis credere fas 
est, ut nix per tota jugera inde nigricans fuerit ad- 
spectu. Aliud insectum, quod non quidem tam mi- 
rando numero, sed passim, nec tamen raro, supra 
nivem bene agit, est Ateleptera hiemalis Hoffmanns, 
anorpa hiemalis Fabr.), quae praesertim in iis quae 
in nive occurrunt vestigiis et depressionibus, salta- 
bunda circumvagatur. Hujus insecti exemplaria 
nonnulla, quae autumno sub muscis inveneram, per 
corporis mollitiam et colorem pallidiorem satis os— 
tendebant se nondum venisse ad eam maturitatem 
qutam quae hieme circumpalantur. 
Quod vero certissime probat insecta haec pro- 
fecto. esse hiemalia et super nivem tamquam suo lo— 
co desere est quoniam ibi copulantur, ut in Aielep- 
tera hiemali haud raro licet observare, Adhuc vero 
erit explorandum quomodo et ubi animalcula haec 
ova sua deponant; num per nivem pedalem vel bi— 
pedalenı penetrent, quod non quidem videtur veri 
simile, 
se occulant, quod potius licet suspicari, 
an demum ad arborum truncos et arbusta 
94 
His insectis hiemalibus genuinis etiam species 
singularis adnumeranda est, quam sub nomine Chi- 
onede araneoidis descripsimus. 
Ita araneae speciem mentitur, et alarum de- 
fectu, et colore griseo, et toto habitu, ut qui mi- 
nus insectorum coluerit scientiam vix etiam pro- 
pius inspiciens illnsionem prorsus abjicere possit. 
Sed accuratiore facta indagatione, mox ex antenna- 
rum existentia, atque pedum et oculorum numero 
et ratjione apparet, quam nulla vera afhnitas sit 
cum aranea. Contra et ex oris conforimatione et 
haiteribus fit manifestum, insectum hocee esse Dip» 
teron, licet, anomalia rara, alae desint. Talis ano- 
malia in hoc ordine antea nobis tantum coenita 
erat in paucis Hippoboscae speciebus, et in Tipula 
alomaria De Geer. Sane animadversione est disnum, 
quod in nostra Chionea etiam mas alis careat. Hal- 
teres vero in utroque sexu sunt admodum conspi- 
cui. Hoc nos in opinione nostra confirmat, halte- 
res praebere Caracterem externum optimum Dipte- 
rorum Ordinis, cum nullum eorum existat vestigi- 
um in ullo alio ordine, plura vero insecta aliorum 
ordinum duas tantum alas ostendant manifestas, 
quae in Dipteris nonnullis etiam desunt. 
Chioneam esse ex Familia Tipulariarum nullo 
modo in dubium vocamus, sed corporis totus habi- 
tus et antennarum forma atque articulorum anten- 
nalium numerus nobis persuaserunt eam non esse: 
recipiendam in ullum genus eorum, quae adhuc in- 
notuerunt, verum esse proprii. 
Nomen, respiciens vitam super nivem, assum- 
tum est a yıoveog nivalis. 
Chioneae character genericus: 
Antennae filiformes, ı0-articulatae; articulo primo 
elongato cylindrico; secundo clavato, longitu- 
dine praecedentis; tertio brevi, subgloboso; 
reliquis tenuioribus, linearibus, apice pilosis. 
Os crassiuscalum, productum, palpis filiformibus 42 
articulatis; articulis subaequalibus, apice in- 
crassatis, pilosis, ultimo sublineari; 
Ocelli nulli. 
Corpus apterum, 
feminae bivalvi; 
muticis. 
halteratum; ano maris forficato, 
pedibus validis, gressoriis, 
Species: 
1. Chionea. araneoides: corpore fusco, pedibus 
testaceis, pilosis. 
Act. Holm. Anni 1816, ı. pag. 102, ubi In- 
sectum descripsimus et (Tab. II.) delineavimus. 
Habitat hieme praesertim in sylvaticis. — In 
Vestrogothia hinc inde, rarius tamen, lecta. In in- 
