I 



997 



infinitnm diicit. Axiomata matlieseos ut om- 

 ne absolutum, homines stattierunt, soliim in- 

 finitum est divinum , aeterniim , immulaLile. 

 8. Infinitnm, sive id , 'quod fieri potest, est pro- 

 blema, ingenio humano ad expediendiim pro- 

 positura, cii-fus iiifiaiti investigatio adhuc fuit 

 eruditionis Europaea«? fios pulcherrimus. Quae 

 mathesis ut vcre fiat mathesis h. e. scientia, 

 ejus necessitudinem infiniti monstrari, item 

 ut cognitionis Europaeae partes li. e. varia 

 doctrinae naturalis genera , Physiologia, Physi- 

 ca, Chemia, Magnetismus, cetera cum matlie- 

 seos disciplinis in unam i-edigantui- cognitio- 

 nem, h. e. scientia fiant, uno eam principio 

 fundari et ad unam explicandi rationera ideo- 

 neam esse oportet. 



Principium cernitur in ingenio Iiiiniano voca- 

 turc/ue numerare. Numero Iiuic notiones interpre- 

 tandi rationi inest series —r- series intermissionis 

 impatiens oinnis. Nece3r5i(Tido infiniti zerone indica- 

 tur, et quantnm est definita pars finiti in infinito. 

 Notitiam igitur ejus, quod in infinito fieri possit, 

 cognitionem earaque esse scientiam, ex praecedenti- 

 bus apparet. Cognitio ejus, quod est in infinito, si 

 exorditiir cognitione ejus, quod fieii potest in infi- 

 nito, est scientia, cum pars sit ejus, quod fieri pos- 

 sit et utriusque necessitudo indicari possit. Notitia 

 vero ejus, quod est, quae non exorditur eo, quod 

 fieri potest in infinito, nulla est scientia, sed con- 

 suctudo in rebus tractandis (f(uam vocant Routine). 

 Viam, r[na assequemur cognitionem atque scientiam 

 munit nnbis zero , iilud aliquid in infinito, atque 

 ita principium atque viam aperimus per finitum 

 enitendi ad infinilum. 



Quodvis principium aliud esset principium rea- 



99i 



litatis, sive ejus, quod est, neque igitur quod fieri 

 possit fundaret. Sed in illa via omnia omnium doc- 

 trinarum atque ut vulgo dicuntur scientiarum con- 

 fluunt principia. Neutiquam enim zero nihil est 

 nisi Signum signifi.eatu carens, sed ubique aliquid 

 notat in infinito; quod quidem aliquid, quamvis sit 

 incertum , quoque tarnen tempore quantum fieri 

 potest, dam ratiopcm ejus, cum infinito initam de- 

 scribas. Eadem de caussa zeronis adjumento quantum 

 etminimuniet maximum dcfiniri potest, dum rationem 

 ejus cum unitnte et alio quanto indices certam. 

 Haec simt elementa, quibus ad cognitionem perve- 

 nias , phaenomenis (fimctionibus) hominis atque na- 

 tiu-ae manifestata. Nihil igitur aliud jure expro- 

 brari potest eruditioni Europaeae, quam quod non 

 exorditur infinito. Hoc apparet 



1. in scientia, proprio sie dicta (mathesi) 



2. in doctrina naturali. 



Mathesis ad locum, quem tenet, dogmatibn? 

 provecta a_ doctrina naturali maxime est sejimcta. 

 Doctrina enim de natura, neque vera fundata sci- 

 entia neque cum ea iasocieiatem redacta, violenter 

 ti-aclabatiir, atque iis, quae incurrunt in sensus, opi- 

 nionibusqueunicuique propriis, quae in dogmatis con- 

 sistunt, elaborabatur. Itaque quaeri merito potest, 

 unde tandem sit ordiendum, ut naturae mvsteria 

 mathesi retegantur, sive ut cognitio finiti in eo, 

 quod fieri potest de infinito nobis acquiratur? Ne 

 igitur Europaeorum vestigiis insistas , optima sua- 

 deo, ut ab inceptis eoruni hypotheticis desistas, et 

 functionum, quae dicuntur corporis humani physio- 

 logicae, phaenomenorum accuratissime ducas ratio- 

 nem, quibus apparet, hominem, ut cognitionem 

 sive scientiam sibi paret, primum judicare, deinde 

 numerare. 



Videatur t .a b u. l a. 



THEOPtElMA PYTHAGORICUM, 



organicae doctrinae naturalis fundamentum. 



£jv rois oQ^oyatvioig rgiyaivoii ro cino rjjf 

 xriv OQ&riv ymviav vTtorsivovaijg nXiVQKg 

 rcTQdycovov i'aov Ist toi? ano zmv ryv 

 oQQriv yaviav mQiv/sGav itXtvoav 

 ztr^ayavoig. 



11^' 



Pythagoras. hujus Iheorematis se invenforem fulsse laetatus. Dils hecatomben obtulisse dicitur. 

 Magno hoc theoremate si m usum adhibetur, analysis cum naturae organicae tum hominis eflicitur. In 

 eo consistit morborum cognitio atque sanatio. Est quasi clavis ad naturam ejusque rationem organicam 

 m iucem proferendam sine hoc firmissimo cognitionis axiomate haud cognoscibilem. Ea quae modo mo- 

 nui m Omnibus operibus meis persequendi mihi fuit consilium. 



