41 
gefallen. Es wird nicht uͤberfluͤſſig ſeyn, die Erwägungen der 
Aelteren hier anzufuͤhren. 8 
Einer der erſten iſt Paul Jovius; wenigſtens findet man 
bey ihm die früheren angezeigt. 
De romanis piscibus. 1831. 8. cap. IV. pag. 41. de 
Sturione. 
Dicamus igitur Sturionem ab antiquis Silurum fuisse appella- 
tum, quem pro Glani Theodorus [Gaza] apud Aristotelem inter- 
pretatur: sed de hoc, quum plures apud me certiores sint con- 
jecturae, hoc uno tamen maxime argumento adducor, ut Stu- 
rionem opiner esse Silurum, quoniam mirum hercle videatur, 
quod hae aetate, quis nam piscium antiquitus Silurus fuerit, pe- 
nitus ignoremus, qui adeo in mari ac fluviis testimonio Aristo- 
telis, Plinii, Athenaei et Ausonit sit celebratus: ex adverso 
autem de Sturionis antiquo nomine plurimum dubitemus, qui sit 
omnium fer& totius orbis fluviorum incola longe notissimus. Ne— 
que enim credendum est veteres adeo insulsi fuisse gustus, ut 
arbitremur eos Sturionem minime cognovisse, aut Silurum ipsum 
veluti aliquo naturae defectu, tota ejus generis extincta sobole 
penitus] evanuisse. Silurus ſautore Plinio atque Ausonio, flu- 
viatilis pariter ac marinus est, et quidem praegrandis, sed prae, 
cipua magnitudine in Nilo et Gange veluti amnium maximis, cae- 
terum carne praedulei, nullis ossibus vel spinis intersitis, rostro 
item, caudaque Delphino simillimus, ita ut compellare eos libeat, 
qui propterea Torsionem Sturionem esse volebant, quod effigie 
ac rostro Delphinis assimularetur. Id vero me etiam plurimum 
movet, quod in Nilo, Borysthene, atque Danubio, uti Plinius 
de Siluris ait, etiam nunc frequentissimos Sturiones esse cogno- 
scamus. Nam in omnibus Nili ostiis et superius prope Memphim 
Aegyptii Sturionem expiscantur. In Borysthene vero, qui hodie 
Neper est amnis, Phasique et in ipso Tanai apud Tanam em- 
porium tanta eorum est copia, ut cetariae ibi institutae sint of- 
ficinae, in quibus ea salsamenta ex Sturionum ovis salitis, quae 
caviaria dicimus, itemque ipsa Schinalia ex summo Sturionis spi-- 
nali dorso, sale, fumoque inveterata conficiantur. In Danubio 
autem adeo frequentes sunt, et magni, ut ex eo minores etiam 
amnes subeant, qui in ipsum influunt, sicuti Dravam, Savum et 
Tybiscum. et ut mirum non sit eos etiam Menim amnem subire, 
sieuti Plinius ait, propter Lisboum, in quo Siluri, ut in Danu- 
bio in natantes equos deprimant. Menim autem cum Hermolao 
eum amnem esse putaverim, qui alio nomine dieitur Oenus, is 
Suevorum gentem e Vindelicia ab Austris, qui Norici sunt, di- 
vidit, Danubioque miscetur, ita ut ab Istro Istrionem piscem 
hunc esse dietum putem, quo in amne sit insignis, ut hodie vi- 
demus et Athenaeo placet, qui Silurum Istrianum sive Danubia- 
num honoris atque excellentine causa ubique nominavit. Sed 
audiamus Ausonium de Siluro in Mosella canentem, qui igno- 
biles etiam Tincas minime praeteriit. 
Nunec pecus aequoreum etc. 
Quid enim certius notari exprimive potuit his versibus quam 
pro Sturione Silurus? qui et magnus et fluvialis pariter ac ma- 
rinus, et Delphino similis ac ipso tergore verum olei colorem 
referre videatur. Conveniunt profecto haec omnia Sturioni, et 
quidem ad amussim, ita ut necesse sit, eos qui id negaverint, 
et afferre aliquem magnum piscem ex his fluminibus pro Siluro, 
qui sit a Sturione diversus, et alium ostendere apud Ausonium 
per quem poeta Sturionem voluerit demonstrare. Non enim cre- 
dibile est, eum qui minimos quosque fluviatiles propria nomen- 
Iſis 1845. Heft. 1. 
42 
clatura persecutus est, ipsum Sturionem procul dubio vel sua 
magnitudine, vel dignitate amnicolarum regem adeo somniculose 
praeteriisse. lud quoque opinioni nostrae aliqua ex parte suf- 
fragatur, quod in Canariae insulae amnibus (ea ad Atlanticum 
vergit oceanum) multi ac optimi Sturiones piscatione capiantur, 
uti Hispani Lusitanique referunt, qui dum novas incogniti orbis 
terras inusitata ac adınirabili navigatio, ne per immensum ocea- 
num quaerunt, Fortunatis insulis aquationis gratia quotidie appli- 
cant. Cujus Canariae amnes ipse Plinius Siluris abundare com- 
memorat, neque mirum est, quum is piscis omnium magnorum 
amnium sit familiaris, ut in Thamesi Britanniae, aliisqgue amni- 
bus, qui in Oceanum erumpunt, manifeste conspicimus. Hispa- 
nia autem omnis Sturionem, Sulium appellat, ita ut parum ea 
vox a Siluro qui item et Sulius dieitur, abesse videatur: quando 
ut ante dictum est, una terrarum Hispania veterem Romanae lin- 
guae sonum, atque ipsa vocabula non sine rubore dediscentis 
Italiae retinuerit. Quomodo autem Siluri in Sturiones abierint, 
nuper docuit et quidem ut arbitror, felicissime invenit Michael 
Sylvius apud Clementem Pontificem Lusitaniae regis legatus, qui 
uti est optimarum literarum atque omnis antiquitatis scientissi- 
mus, testatur Sulios longe optimos, omnium confessione in Astu- 
ria reperiri, unde Asturiones dicti sint, veluti ab regione no- 
bilissimos producente novum cognomentum, vetere repudiato no- 
mine retulisse videantur. Divus quoque Ambrosius opinioni huic 
nostrae astipulatur, quum dieit, Silurus de aliorum piscium ver- 
mibus vivit, Sturiones nanque uti diximus, grandiusculos pisces 
devorare nequeunt, quum ore sub rostro a natura constituto, 
non facile nisi minutissimos corripiant, et propterea solis suctio- 
nibus nutriantur, ut etiam Albertus Magnus asserit, apparetque 
hodie in his evisceratis, in quorum ventriculo qui perangustus 
est, nunquam devorati pisces reperiantur. 
Josephus Scaliger, Lectiones ausonianae. Edit. Stoer. 
1595. 12. p. 13. 
Cap. III. Sturio, Salar, Fario, Trutta, Silurns. 
Non alienum erit huie loco et piscium agmina illa explicare, 
et ad nostras appellationes ea revocare. Sed quis nescit Ca- 
pitonem, Umbram, Barbum, Salmonem, Percam, Mul- 
lum, Lueium, Tincam, Alburnos, notissimos eodem nomine 
in Aquitania, praesertim in Vibiscis? item Alausas, Gobiones? 
nam Salarem et Sarionem seu Farionem referendum esse ad 
genera Truttarum non dubito, cum eos pene Salmones faciat. 
Salaris autem Sidonius meminit, Epist. 11. L. 11. Ut noctur- 
nis per lacum excursibus rapacissimi Salares in consanguineas 
agantur insidias. De iisdem videtur postea loqui: Qui repulsi, 
inquit, in gurgitem pigriorem carnes rubras albis abdominibus 
estendunt. Ut sine ulla controversia describat Truttas, quas 
propter rubros carnes nos vulgo Salmonatas vocamus. Quae in 
Arva fluvio Genevensi cum sint rubrae, Rhodano, in lacum Le- 
manum elapsae albescunt, neque solum rubedinem illam, sed 
et saporis gratiam amittunt. Hoc ergo idem Sidonius voluit, 
cum illa, quae superius produximus, scriberet. Fario autem est 
excusum in Aldina, et antiquioribus editionibus. Recte. Nam 
Trutta est, ut diximus, et ita hodie a Mosellae accolis et Ger- 
manis vocatur Forbe. Troctarum nomen apud unum Ambrosium 
vidi: et vetus Glossarium, r. nns, Trutta. 
Mustela vero, quin sit Lampetra nostra, ne id quidem du- 
bitare ſas erit: cum nihil ejus descriptionis ſaciat cum mustela 
gt 
