6 BESCHRYVING VAN EENE CEILONSCHE 



geeven zy deii Jongen geen voedCcl hoegenaamd , maar zorgen alleen 

 om ze te Verwarmen, wyl ze geheel kaal en wanftaltig ter waereld 

 homen. Hier na fpuwen zy hun, eenige dagen achter een, heur ver 

 teerd en tot pap geworden voedzel in den bek , eft wel in dier voe- 

 ge dat de Doffer gemeenlyk het jonge Daifjen , eït dé Duif het jon- 

 ge Doffertjen aast, en zó dra zy even in (laar zyn om te vliegen, 

 verdryft de Doffer hen uit het nest. 



De Doffer betoont de zichtbaarfle blyken van minyver, wanneet 

 Zyn Duifjen zich door een' anderen Doffer heeft laaten dekken , als 

 Wanneer hy haar overal ontwykt, en, zo hy genoodzaakt is haar ie 

 ontmoeten, mee haar vecht. De ouden hebben reeds waargenomen,, 

 dat de Wyljens zich, by gebrek aan Mannetjens, met elkander paa- 

 ren , en daar na , alle dagen , tot den achtften toe , een onvruchtbaar 

 ey leggen (//) als ook dat twee Doffers elkanders Wyfjens, waar 

 over ze onvergenoegd waren, met elkander verwisfeld hebben, en 

 vervoigends, elk met zyne verruilde gade, vreedzaam leefden. Zy 

 zyn het geheele jaar door vruchtbaar, CO ^^s zy eene warme plaats 

 "en fpyze hebben, welke zy, door de groote hitte van heure maagy 

 2cer gemakkelyk verteeren ; 't welk door aristoteles voor de 

 voornaamfte oorzaak heurer vruchtbaarheid aangezien werd. Qk') 

 Varro meldt, dat er ten zynen tyde vyf duizend diüven in ééne 

 kooi gevoed werden. (_/} 



*'c Hun voedzel is liefst wikken of boonen, tarwe, boekweit, garst,, 

 erweten, hennipzaad en allerhande foorren van zaaden, Zy baadea 

 zich. gaarne en wentelen zich gaarne in het zand , ten' einde zich varo 

 de luizen en vlooijen, die hen zeer lastig zyn, te ontflaan,. 

 • Hunne vlucht is, wat de tamme betreft, niet hoog maar fnel, en; 



hur^ 



<A) J- JoHNSTOll, His(. Jviur/ti 



( »■ ) P L I N 1 u s, Lib. lo. Cap. 5 3. 



(.%) Aristot. I/ist. ^tiimaliuin. Lib. 6. Ci^. ^ 



CO Vark.0, (k Re fuifica, Cap. 7» 



