O N I S C U S 



C E T I. 



Onijcnm Ceti primus , quantum video, & accurate quidem 

 defcripfiit Frid. Martens, (itin. Spizberg. ed.germ. 

 p. 85. n. 4.) adjefta etiam rudiori icone (tal?. S.fig. d.). 

 Martensii locum Linn^^eus olim (SyfieTii. ed.X. p.6z6.Jp. 

 6.) ad Onifami Ceti, quem graphice exprimit, recle citaverat. 

 Verum eundem in editione noviffima, nelcio quo permotus argru- 

 mento, perperam de Acaro po lygo?iopo noRro, quem inter Pha- 

 langia coUocat (Syflem. ed. XII. p. 1028- p- 6. fp. 6.), perperam 

 interpretatus eft; Oiiijhim Ceti autem absque fynonynio ullo re- 

 cenfuit (pag. 1060. fp. 6.J. Diftinduffmie tamen fpeciem delineat 

 etiam Sebae tbef. Vol. I. tab. go.fig. 5. quaeicones Linnaeo 

 ignotae effe haud potuere. 



Infedlum hocce in fuo genere anomalum, fcuto & cauda 

 plane defcitutHm , pedibusque tantum denis perfedlis inftruftum, 

 JVIartensio tefte autopta in Ba'aenis, maxime circa pinnas & 

 inguina, inque labiis, ita tenaciter, pedum uncinis cuti infixis, 

 haeret, ut integrum, nifi cum portione cutis, avelli nequeat; 

 unde etiam a nautis Pediculus ceti appellatum fuit. Non autem 

 fugendo contentum eft, fed ipfam cutem ita erodit, quufi illam 

 aves roftris vulneraffent. Pedunculos medii corporis cylindricos 

 modo erigir, modo cruciatim in dorfo reponit, eodem referente; 

 qul etiam ab aliis acceptum refert, calido anni tempore magis ab- 

 undare in Cetaceis, quarum non omnes aeque magno numero 

 horum pediculorum infeftantur. 



Quae 



