VAN VIEB KIEUWE ARQENTIJNSOUB PSTCHIDEN. 15 



keurig als de voorgaande , daar men haar op allerlei andere planten 

 aantreft. 



De rups. De rupsen zijn veel lichter van kleur dan die der 

 voorgaande soort; de oogvlekken lichtbruin of sepiakleurig , de 

 drie eerste segmenten grijsachtig met weinig zwarte teekening, 

 d. w. z. de vlekken zijn betrekkelijk klein en de zwarte stippen 

 geringer in getal. De borstpooten zijn bont en ook lichter, 

 tengevolge van den kleineren omvang der vlekken. De overige 

 segmenten daarentegen zijn donkerder , waardoor ook van de vlek- 

 ken op het 4de en 5de segment bijna niets te zien is. De grootte 

 der rups is ongeveer als bij de vorige soort , maar de vorm ietwat 

 slanker en langer (zie figuur 7). 



Be woningen. Het verschil in de kokers tusschen deze en de 

 vorige soort is beduidend. Aan de huisjes van deze soort toch zijn 

 slechts enkele dunne takjes van de plant bevestigd en niet in 

 dwarsche maar in overlangsche richting, en zóó zwak er aan 

 gehecht, dat zij weldra afvallen en dan de gelicele koker van 

 enkel grauwe of verschoten vale zijde gemaakt schijnt. De vorm 

 der woning is een regelmatige kegel (zie figuur 8). 



Het halsgedeelte van dezen koker (basis des kegels) is veel 

 slapper dan het overige en in plooien om het lichaam van de 

 rups bevestigd, iets wat ook wel bij de anderen het geval is, 

 maar niet zoo sterk in het oog springt. Aan dit gedeelte en den 

 meer stijven voorrand van den kegel ziet men gewoonlijk nog 

 eenige kleine takjes (de laatst aangehechte) als het eenig spoor 

 dezer bekleeding. Ik behoef echter niet te verzekeren, dat in dit 

 opzicht allerlei graden bestaan, ja ik vond er zelfs die vrij regel- 

 matig bekleed wax'en; de regel is echter, dat zij er uitzien als 

 myne figuur 8, die typisch is. Ook de punt van den kegel, of 

 de onderopening, is vrij slap. De vooropening, d. i. deszelfs 

 stijve rand, heeft een betrekkelijk grooten diameter, nl. 6 à 7 

 mill. 



De rups eet niet alleen de schors zooals de vorige, maar meer 

 de dunne, weeke takspitsen. 



De poppen. De mannelijke pop is zeer donker bruin, bijna 



