•28 STUDTëN OVEB DE &ALEODIDEN OF SOLPUGIDEN 



Ze zijn zeer moedig. Vervolgd wordende keeren zij zich om 

 tegen hunnen vijand en verheffen zich op de achterpooten , gereed 

 tot den aanval en ter verdediging, even als de heer Peal dit, in 

 Britsch Indie, eene groote soort van boschspin had zien doen ^). 



Gelijk deze, maken zij echter geene eigenaardige nesten noch 

 onderaardsche holen , maar alleen meer of minder diepe kuiltjes in 

 het zand, waaruit ze onverwacht te voorschijn springen. Ze zijn 

 daarbij uiterst vlug in hunne bewegingen; üufour beschrijft hen 

 als « agiles coursiers » , zelfs als « voltigeurs de profession » ! Op 

 eene andere plaats vergelijkt hij hen met de <•< gazellen van de 

 woestijn»; terwijl ze bij de Arabieren, naar ik meen, als «wind- 

 schorpioenen » bekend staan. 



Behooren zij tot de gift- dieren? Hieromtrent bestaat nog 

 altijd geen volkomen zekerheid. In den ouden tijd en naar het 

 nog voortlevend volksgevoelen zouden ze allen zonder onderscheid 

 als «uiterst vergiftig» te vreezen zijn. De Kalmukken en andere 

 volksstammen in Oost- en Zuid-Rusland beweren zelfs , dat niet 

 alleen de mensch, maar ook grootere dieren ,. zelfs kameelen (!) 

 door hen kunnen worden gedood. Voor menschelijke verwonding 

 echter doet bij verscheidene schi^ijvers steeds hetzelfde verhaal de 

 ronde, te weten nopens een, door eene Solpuga in de lies ge- 

 beten kozak , die er , na drie dagen , onder stuipen , door bezweken 

 zou zijn. Vooral Pallas is de zegsman hunner toxische eigenschap- 

 pen; terwijl Lichtenstein en Herbst, Brogiani, Zlabotsky, Gmelin, 

 Arendt (op getuigen van Steven uit Moscou) , Eichwald en anderen 

 dit gevoelen in meerdere of mindere mate deelen. De laatste onder- 

 stelt daarbij: ccquod ore emittunt venenum» 2). 



Intusschen hebben noch Dufour noch Kittary, na het meest 

 nauwkeurig anatomisch onderzoek , in of aan de bijttangen en 

 andere monddeelen , eenig spoor van giftklieren of openingen en 

 buizen, daarmede in verband staande, vermogen op te sporen. 

 Enkelen echter twijfelen nog ten deze; zoo vermoeden zij , met 



1) Zie daarover: Note on Mygale stridulans van Prof. James Wood-Mason, 

 in the Transactions of the Entomological Societi/ of Zondon^ 1817 ,Vsiri.lY 1^.281, 



2) Fauna Caspico-Caipcasica ,, 1841, pag. 240, 



