âÔ STUDieN OYER Ì)B GALEODÎDEN OF SOLPÙGtltìtìN 



Wat hunne soorts-bepaling betreft, richt men zich o.a. 

 naar den vorm van het kopstuk en dien der mandibels, naar de 

 tand-plaatsing in de laatsten , naar de beharing van den oog-heuvel 

 op het eerste, naar het getal der tarsaal-leden en het verschil der 

 poot-doornen, wijders naar de al of niet aanwezigheid van stigma- 

 kammen , enz. Daarbij heeft vrij' langen tijd eenige naamsverwarring 

 geheerscht, door de vroeger bestaan hebbende moeilijkheid in het 

 onderscheiden van ? en <?, als gevolg van het gemis, bij beiden, 

 van uitwendige genitaal-kenmerken, zoodat wel eens, van dezelfde 

 species, aan het (? een andere naam werd toegelegd dan aan de 

 j. Sedert echter is dit bezwaar vervallen, nadat door Savigny en 

 anderen , ter bepaling der sexe , algemeen bekend is geworden , dat 

 alleen bij de volwassen mares, — die bovendien kleiner, smal- 

 ler, zwakker zijn en langere achterpooten bezitten, -— karakteris- 

 tieke uitsteeksels aan de bijttangen worden aangetroffen. 



Deze uitsteeksels of aanhangsels , wel eens de minder alge- 

 meen juiste benaming van «setae» of «soies» dragende (de 

 e irr hi van Dufour, de flagella van Simon), zijn min of meer 

 bewegelijke, nu eens zijdeachtige of vliezige draden, veelal hoorn- 

 achtige, enkele of dubbele stijltjes, altijd op of onder de bovenste 

 of vastzittende mandibels ingeplant, doch van zeer uiteenloopende 

 lengte, richting en vorm, als lancet-, haak-, zweep- vormig, enz. 

 enz. Waartoe ze overigens dienen , is nog geheel onbekend. Dufour 

 zegt er eenvoudig van: «c'est la livrée du mâle». 



De mandibulae zelven worden door de meeste schrijvers, 

 naar mij toeschijnt juist , « bijt-tangen », «pinces», of « f o r c i - 

 pules», «chelae» of «chelifera» genoemd, doch, bij uit- 

 zondering, op theoretische evolutie-gronden, door Blanchard als 

 gewijzigde «antennen» beschouwd, en door Kittary met insecten- 

 palpen vergeleken. Ze zijn zeer ontwikkeld, steken snavelvormig 

 voorwaarts uit , ten getale van twee (didactyla) , met een vast 

 boven- en een bewegelijk onderstuk , die beiden , vooral de boven- 

 kaak, met bijzonder sterke tanden zijn gewapend, waarvan het 

 aantal, de grootte en de rangschikking groot verschil opleveren, 

 hetgeen ter onderscheiding der sooi^ten wordt gebezigd. Bij ééne 



