ÈN HUNNE POOTAANHANGSEtS. 33 



wezig, doch bij de copulatie treedt toch een zeer kleine, draad- 

 vormige penis naar buiten. Geschiedt de coitus bij de beide laatste 

 Ordines alzoo op de algemeene wijze, zoo bestaat bij de Galeodiden , 

 die, even als de Schorpioenen, buik aan buik paren, — gelijk 

 Dufour zulks beschrijft : «la féinelle renversée sur Ie dos et Ie 

 mâle sur elle», — geen de minste introductie van het membrum 

 virile. Bij deze dieren , zegt hij dan ook , kan niets meer plaats 

 vinden: «qu'une simple confrication mutuelle, semblable à celle 

 du moineau». 



Over de extremiteiten bij de Galeoden bestaat, vreemd 

 genoeg, een groot verschil van gevoelen onder de schrijvers, zoo 

 wat hun getal als hunne beteekenis aangaat. Met Simon nemen 

 de nieuweren aan, dat zij, even als de Scorpiones, Phryni en 

 Araneae, tot de oc top oda behooren, als voorzien van acht 

 pooten en twee palpen. Dufour echter brengt hen , met Herbst , 

 tot de h exapoda, daar hij het eerste pootpaar voor «secundaire 

 palpen» houdt, als missende de twee bijzonder lange tarsaal- 

 klauwen («griffes») der drie overige eigenlijke pootparen, welke 

 klauwen hier een, bij de gelede dieren bijna eenigen bouw ver- 

 toonen, als zijnde tweeledig, d. i. met gearticuleerde, bewegelijke 

 nagels voorzien. Kittary eindelijk beschouwt hen als decapoda, 

 op grond zijner vreemde bewering, dat de mandibels «gewijzigde» 

 palpen zouden zijn. Den eigenlijken palp, van Latreille, Dufour, 

 Simon en anderen, rekent hij tot de pooten, waarvan alsdan de 

 twee voorste paren voor het grijpen, de drie achterste voor het 

 loopen zouden dienen. 



Voor beiden, zoowel voor de pooten als de palpen, zijn ten 

 slotte nog andere merkwaardige bijzonderheden te vermelden. 



De ware palp namelijk vertoont hier werkelijk, nog sterker 

 dan onder de Spinnen, bij de Mygalidae, den algemeenen poot- 

 vorm , maar mist elk spoor van tarsaal-haken. In plaats daarvan , 

 bezit hij aan den top een eigen orgaantje, «un corps vésiculaire 

 retractile» volgens Dufour. Dit wordt verschillend beschreven als 

 een «sponsachtig knopje», of als een «lichter gekleurd kussentje», 

 en is dan ook soms moeilijk te zien , als in de haren verborgen. 



