34 STÜBIëN OVJER DB (ÏAt; KOUDEN Or SOLPtJGiDBS'. 



Bij aangebrachte drukking op het terminale gedeelte nochtans zou 

 het zich als eene tweelippige valvula verhouden , waaruit een wit 

 vliesachtig blaasje (eene «cupule») te voorschijn treedt, dat waar- 

 schijnlijk ook willekeurig naar buiten kan worden bewogen. Vroeger 

 door Herbst, C. Koch en anderen als reukorgaan aangezien, ver- 

 moedt Dufour , dat het , bij wijze van een kopwerktuig, of «ventouse», 

 dienstig zou zijn ter vasthechting of aankleving , «pour s'accrocher». 

 Evenwel verkeert hij hieromtrent in twijfel, dewijl hij meer dan 

 eens zich de vraag stelt , of het wellicht «un organe vériénifère» 

 zou kunnen zijn? Naar mijn weten is aan dit orgaan door de 

 histologen sedert geen nader onderzoek gewijd ; dit zij hun aanbevolen. 

 Mijne pogingen zijn tot nog toe met geen voldoend gevolg bekroond. 

 Alleen bleek mij , microskopisch , het achter de bilabiale monding 

 gelegen palp -blaasje een uiterst fijnen wand te bezitten, als 't ware 

 uit een net- of draadwerk van min of meer spiraalsgewijs verloo* 

 pende bindweefsel- of gladde spier-vezelen gevormd. 



Niet minder opmerkingswaardig zijn de p o o t e n der Solpugiden, 

 Behalve hunne kenmerkende nagels, alsmede hunne verschillende 

 beharing en bewapening met velerlei vormen van stekels en deels 

 bewegelijke doornen, aan de tibiae en metatarsi vooral, zijn deze 

 Articulaten hoogst eigendommelijk uitgerust met terstond in het 

 oog vallende aanhangsels van het langere, achterste pootpaar. 

 Ofschoon oppervlakkig vrij algemeen als zoodanig bekend , schijnen 

 ze mij , zoover mijne nasporingen reiken , nog zeer onvoldoende 

 onderzocht. 



Het is over deze , functioneel eenigermate raadselachtige organen, 

 dat ik mij voorstel, het resultaat mijner studiën en van mijn 

 onderzoek in een volgend opstel afzonderlijk mede te deelen. 



*s Gravenhage ^ November 1883. 



