DEE LATHRIDIIBAE. 71 



Thorns. 1. e. V. 221 {Coniihassa). — Redt. 1. e. p. 418 {Lathridim). — 



Gemm. en Har. Cat. III. p. 897 {Lafhridius). 



De larve beschreven door Blisson, Ann. hoc. eid. Fr. 1849 p. 



315 t. 9 II. 



Langwerpig, zwart, dof; de dekschilden duidelijk in rijen op- 

 staande behaard. Halsschild nagenoeg quadratisch , met diepe mid- 

 delgroef; de zijranden nagenoeg recht en sterk opgericht, aan de 

 basis aan weerszijden met eene diepe groef, zeer dicht rimpelig 

 bestippeld. Dekschilden aan de basis de helft breeder dan het 

 halsschild, eenigszins glanzig, met stippelrijen. 



Lengte 1,6 — 2,2 mm. 



Deze soort komt in België en in de Rijnprovincie voor , in 



boleten en zwammen. 



2. Enicmus minutus L. 



Linn. Syst. nat. II. p. 675 {Tenebno). — Mannerh. Mon. p. 96 

 {Lathridius). — Thoms. 1. c. V. 221 {Conithassà). — Reitt. 1. c, 

 p. 327. — Belon, 1. e. p. 186. — Redt. 1. c. p. 418. — Gemm. 

 en Har. Cat. III. p. 897 (Lathridius). 



Syn. : porcatus Panz. Faun. germ. 23. 9 (Lathrid.). — Herbst, 

 Käf. V. p. 6. t. 44 f. 4 D {Lathrid.) 



De larve beschreven door Ferris, Ann. soc. ent. Fr. 1852 p. 

 581. t. 14 m. f. 16—20. 



Eene in kleur, grootte en vorm zeer veranderlijke soort. Zwart, 

 zwartbruin , bruin , roodbruin of geelachtig (onuitgekleurd) ; sprieten 

 en pooten roodachtig geelbruin. Lichaam onbehaard. Halsschild 

 verschillend in lengte, met zijdelings verbreede, stomp afgeronde 

 of scheef afgeknotte voorhoeken; de zijrand, van af het voorste 

 derde gedeelte naar de basis, in eene rechte lijn iets versmald; 

 het midden met oppervlakkige langsgroefjes of eene zwakke langs- 

 groef. Dekschilden met diepe strepen, wier stippels meer of min 

 breed quadratisch zijn; tusschenruimten smal, de afwisselende 

 meer verheven dan de anderen. 



Lengte 1,2 — 2,4 mm. 



Gemeen aan schimmel in kelders, aan witte miu'en, lusschen 

 plantenafval , in stallen enz. 



