DER LATHRIDI1DA13. 83 



i. Corticaria pubescens Gyll. 



Gyllenh, Ins. Suec. IV. p. 123 {Lathridkis). — Waterh. Trans. 

 Ent. soc. 1859 p. 134 — Panz. Fn. 23. 10. — Thorns. 1. e. V. 

 225. — Reitt. 1. e. p. 417. — Redt. Fn. aiistr. 3de ed. p. 420. — 

 Gemm. en Har. Cat. TIL p. 902. 



Syn. : ^Alìgera Mannerh. Mon. p. 19. — Gemm. en Har. 1. c. 



De larve beschreven door Perris, Ann. sac. ent. Fr. 1852 p. 

 585. t. 14 IV flg. 21—23. 



Lichaam langwerpig, lichter of donkerder bruin, vri] lang geel- 

 achtig behaard. Sprieten en pooten lichter gekleurd. Halsschild in 

 zijne grootste breedte nog altijd veel smaller dan de dekschilden , 

 in lengte veranderlijk , even als de kop zeer krachtig bestippeld , 

 naar de basis sterk versmald , vóór het schildje met eene breede 

 groef, aan de zijden onregelmatig gekerfd en niet gerand. Dek- 

 schilden elliptisch, in dicht naast elkander staande onduidelijke 

 rijen bestippeld; alle stippels nagenoeg even groot; veelal op het 

 midden de tint iets donkerder. Exemplaren met een zeer kort 

 halsschild vormen piligera. 



Lengte 2,5 — 3 mm. 



Gemeen onder dorre bladeren , stroo , mos en in dood riet. 



2. Corticaria crenulata Gyll. 



Gyllenh. Ins. Suec. IV. p. 125 {LatJiridms). — Mannerh. Man. 

 p. 22. — Thoms. 1. c. V. 226. — Reitt. 1. c. p. 418. — Redt. 

 1. c. p. 422. — Gemm. en Har. Cat. III. p. 900. 



Var. : tincta Mannerh. Mon. p. 26. 



Deze soort heeft den habitus van pubescetis, doch is kleiner en 

 .vooral onderscheiden , doordat het halsschild in zijne grootste breedte 

 even breed of slechts weinig smaller is dan de dekschilden; ook 

 zijn de twee eerste leedjes der sprietknots nauwelijks langer dan 

 breed, terwijl bij puhescens al deze leedjes langer dan breed zijn. 

 Lichaam roodbruin tot zwart; dekschilden gelijkmatig fijn behaard; 

 de haartjes iets neergebogen. Halsschild aan de zijden onduidelijk 



