DE GESLACIIT.SDniFT lìI.T SPINNICK-MARES. 205 



gelijk, met den i in hare onnüddellijke nabijheid, nog steeds op 

 hetzelfde plekje van de in het glas gesponnen webben zitten. 



Dat de wijtjes, onder de copulatie zich veeltijds, met tegen 

 het lijf gedrukte pooten, stil houden, is, zooals boven reeds werd 

 bemerkt , regel , maar dat zij ook daarna, zóó lang in dien toe- 

 stand verbleven, was mij geheel vreemd. Zelfs door schudden of 

 slaan tegen de flesch , of door met een pincet te trekken aan het 

 net, volgde geene plaatsverandering. 



Toen ik nu dit wijfje van naderbij beschouwde, ook met de 

 loupe, daar het dicht bij den wand zat, ontdekte ik, dat het, 

 ofschoon duidelijk teekenen van leven gevende, met luchtig en 

 oppervlakkig over het achterlijf omsponnen pooten, vrij stevig ter 

 plaatse was vastgebonden! 



Ik vermoed , dat de bij deze soort krachtiger en vlugger mas 

 eindelijk het jonge wijfje genoegzaam is genaderd, om het met 

 eenige ragdraden te omwikkelen, ten einde het, om zoo te zeggen, 

 te kunnen verkrachten. 



Ofschoon ik hem dit voorbereidende bedrijf niet heb zien ver- 

 richten en ook in de vroegte de inwikkeling niet had opgemerkt 

 moet ik toch veronderstellen , dat het toen reeds geschied is , daar 

 het vrouwtje van des ochtends af terzelfder plaatse was 

 verbleven. 



Misschien, vraagt men, werd het dââr eerst post festum 

 door het mannetje omsponnen , ten einde het nader op te eten ? 

 In gevallen van overwegende grootte der mannelijke individuen 

 bestaan daarvan voorbeelden. Zoo las ik nog onlangs , voor Tegenaria , 

 by Campbell '): «I have seen two males dismember their spouses 

 an hour or so after impregnation», terwijl ik hetzelfde, onder 

 anderen , ook bij Pholous pït alang ioides Fuess heb waargenomeui 



In casu evenwel schijnt mij dit het geval niet geweest te zijn. 

 Het spinnetje leefde nog en vertoonde geen spoor van uitwendige 

 beleediging. Daar het veel zwakker was, had het mannetje dââr* 



1) Loco citato, p. 169. Hij vermeldt zulks ten bewijze, dat het niet altijd en 

 ftlleeu de vrouwtjes zijUj die, post ooïtum, huune mannetjes verslinden, 



